Herkenbaarheid is óók een zwakte in seizoen 2 van Love

Mickey en Gus

Wie wil weten hoe een gewone, alledaagse liefdesrelatie zich ontwikkelt, kan bij het tweede seizoen van Love zijn hart ophalen.

Gillian Jacobs en Paul Rust in het tweede seizoen van 'Love' Suzanne Hanover/Netflix

De liefde, wat een ellende. De twijfel, de zelfhaat, dat eindeloze staren naar een sms’je, niet wetend of je het nou wel of niet moet versturen. Het is lastig. Zeker als die beginnende liefde een ‘vriend’ is aan wie je net hebt opgebiecht dat je eigenlijk verslaafd bent aan drank, drugs en seks. En dat je hoognodig een tijdje, een jaar of zo, op jezelf moet zijn.

In deze penibele situatie zitten de twee hoofdrolspelers van Love. De tv-comedy – een bedenksel van Judd Apatow (producent van Girls) Lesley Arfin en hoofdrolspeler Paul Rust – draait nog steeds om de wannabe-schrijver Gus (Rust) en de depressieve Mickey (Gillian Jacobs) die, aan het begin van het tweede seizoen, heel voorzichtig toenadering tot elkaar zoeken.

Zaten ze in het eerste seizoen nog eindeloos om elkaar te cirkelen, nu proberen ze – ondanks Mickeys vele verslavingen – uit te zoeken wat het betekent om een stel te zijn. Dat leidt tot nogal wat confrontaties, waarbij ze elkaar flink de waarheid vertellen om vervolgens toch weer begrip te tonen voor elkaars tekortkomingen.

Mickey is de ongedurige flapuit, Gus de binnenvetter die zelden het achterste van zijn tong laat zien.

Zeer herkenbaar allemaal, en dat is zowel de kracht als de zwakte van Love. Want net als in het eerste seizoen is deze millennial-serie over dolende zielen in LA weer bijzonder traag. Wie zich niet wil verdiepen in de zieleroerselen van Gus en Mickey, zal snel afhaken. Maar wie zich kan identificeren met deze hoofdrolspelers en wil weten hoe een gewone, alledaagse liefdesrelatie zich ontwikkelt, kan bij Love zijn hart ophalen.

De serie is nog steeds sterk omdat het zo dicht bij de werkelijkheid blijft. Zo bestaat de vijfde aflevering uit één dag die Mickey en Gus samen doormaken. Samen opstaan, lunchen, naar het strand gaan, en weer samen in bed belanden. Hun gesprekken, de groeiende affectie die ze voor elkaar tonen, het is bijzonder realistisch. Dat is knap. Het samenspel van Rust en Jacobs overtuigt; het is duidelijk dat beide acteurs elkaar goed aanvoelen.

Door het trage tempo lijkt Love sterk op Looking, de HBO-serie over een aantal homo’s uit San Francisco waar eveneens de focus ligt op de zich langzaam ontwikkelende relaties. Maar valt er bij Looking weinig te lachen, bij Love komen af en toe nog wel hilarische scènes voorbij. Zoals de paddenstoelen-trip waarbij vriend Randy achter een coyote aanrent en vervolgens inbreekt om in een vreemd huis in een vreemd bed te gaan liggen, overtuigd van zijn ‘nieuwe lot’.

Lees ook: Riverdale, millennial-drama met een vleugje Twin Peaks

En zo zijn er meer vage drank- en drugs momenten die sterk lijken op scènes uit Girls, wat niet zo verwonderlijk is aangezien schrijfster Arfin en producent Apatow zich voor beide series al jaren hebben verdiept in het gedrag van millenials. Net als de hoofdrolspelers van Girls maken Mickey en Gus zich erg druk om kleine zaken. Dat blijkt dan ook uit de eindeloze gesprekken die ze met elkaar voeren. Mickey: „Ik vertrouw niemand die nog nooit heeft getript. Net zo min als ik iemand vertrouw die nog een Hotmail-account heeft.” Gus: „Of iemand die nog nooit de film Die Hard heeft gezien.”

Ja, inderdaad, hier spreekt de generatie die is opgegroeid met film, internet, sociale media, en zich altijd bewust is van zichzelf en de blik van de ander. Lastig dus, maar toch proberen ze wanhopig iets te maken van de liefde.

    • Rosan Hollak