Recensie

Recensie: José James vervalt in mierzoete glibber r&b

Een verademing was José James tussen alle jonge jazzcrooners. Een groot vocaal talent met street-attitude die niet geloofde in het herkauwen van jazzclichés. Een verrassend sterke improvisator die Coltrane als geen ander interpreteerde en met perfect fluwelen flows langs neosoul en hiphop scheerde. Zijn hartenwens nog meer buiten de jazz te verkennen laat nu echter schrikken.

Met Love in a Time of Madness levert José James een onbeholpen allegaartje af van mierzoete glibber r&b, flauwe discofunk en simpele dancepop. Ineens glijdt hij als ‘ladiesman’ rond, als een gemiddelde r&b zanger zonder eigen signatuur. Haalt hij zijn bijzondere stem plots langs de autotune om te passen in elektronische raamwerkjes van dub en trap. Roept hij in drakerige partypop op tot uitbundig dansen. Het is allemaal weinig oorspronkelijk en toont weinig smoel. Met uitzondering van subtielere ballades als ‘To Be With You’ en ‘Let it Fall’, om niet helemaal te vervreemden van zijn oude fans, is dit een platte plaat om snel te vergeten.

    • Amanda Kuyper