Recensie

Gefrustreerde ambities, zonder zelfspot

Pieter Jouke staat al zestien jaar op het podium, zegt hij, en is nog steeds niet bekend. En het is duidelijk dat dat hem dwars zit. Waarmee zijn nieuwe programma Dingen die ik dacht ook voor het publiek iets ongemakkelijks krijgt.

Hier staat een man die voortdurend laat doorschemeren dat de lat van zijn ambities hoger ligt dan wat hij heeft bereikt. Hij maakt er een thema van en probeert het breder te trekken. Want heeft niet bijna iederéén te kampen met zulke ambities? Maar de zelfspot waarmee hij dit onderwerp had kunnen benaderen, blijft uit.

Hooguit vergelijkt Jouke, die tevens als tekstschrijver bij Zondag met Lubach werkt, zichzelf met de auteur van het moppige raadsel „Hoe lang is een Chinees?” Iedereen kent die mop, maar niemand weet wie ooit de bedenker was.

Een deel van Joukes onbekendheid zal te maken hebben met zijn stroeve presentatie. Zijn optreden krijgt geen vleugels. Terwijl hij ook in dit vierde programma, geregisseerd door Eva Bauknecht, weer heel wat gekkigheid debiteert. Soms op het randje van zouteloos, dat geeft hij ook toe. „Bijna te flauw”, zegt hij een keer. En bij sommige verhalen is de aanloop zo lang dat er dooie momenten optreden.

Maar hij blijft een bron van vermakelijke verzinsels. Over de vraag hoe het in een Pearle-winkel moet zijn geweest vóór de uitvinding van het glas, bijvoorbeeld. Over zijn angst voor paarden. En, over Hoe Lang gesproken: „Alle grappen over Chinezen lijken op elkaar”.

    • Henk van Gelder