Tien keer najaar 2017

Afgelopen weken werden in Milaan en Parijs de vrouwenmodecollecties voor najaar 2017 geshowd. Tien opmerkelijke trends en gebeurtenissen.

Net als in de mannencollecties voor najaar 2017 was in de vrouwencollecties het donsjack, de puffa, een hit. Hij was onder meer te zien bij Balenciaga, vorig seizoen de grote aanjager van de trend van modepuffa’s (op straat is het jack al jaren niet weg te denken). En bij het Japanse cultlabel Sacai, dat variaties had met kunstbont erop – Sacai’s Chitose Abe is de meester van de materialenmix – en een die verwees naar het Chanel-jasje.

Andere grote casualtrend: corduroy, oftewel ribfluweel, en dan liefst in een toepasselijke jarenzeventigkleur als bruin of donkerrood. Over de hele linie te zien, van Prada (foto), Dries Van Noten en Lemaire tot het commerciëlere Franse merk Paul & Joe.

Meer over de modeweken in Milaan en Parijs is te vinden op nrc.nl/modeweek-2017

Corduroy & puffa’s

Kledingstukken gemaakt van verschillende bedrukte stoffen, soms gecombineerd met andere kledingstukken en nog weer andere kledingstukken met wéér een ander dessin. Het kan tegenwoordig allemaal in de mode, maar het is voor de leek soms knap ingewikkeld – je doet het niet zomaar goed. Verschillende modehuizen kwamen voor komend najaar met een veel toegankelijker voorstel: een outfit geheel in één kleur, bijvoorbeeld en eigenlijk bij voorkeur rood, samengesteld uit effen kledingstukken met net een andere tint. Het vrij degelijke Italiaanse damesmerk Max Mara (foto) liet het zien, maar ook het avant-gardistische Belgische Y/Project. Supersimpel, met een enorm effect.

Ton-sur-ton

See now buy now is een nieuw modefenomeen: kleding die na de show meteen te koop is, in plaats van een half jaar erna. Merken profiteren zo direct van de publiciteit die een show genereert, en voorkomen dat klanten voortijdig op de kleding zijn uitgekeken, omdat die al zo vaak op social media is voorbijgekomen, of al in de goedkope ketens hangt. Ironisch dus dat H&M tijdens de Parijse modeweek een ‘see now buy now’-show gaf. Verder een prima show: lachende topmodellen als Gigi Hadid en de Nederlandse Imaan Hammam (foto), een vrolijke, pretentieloze voorjaarscollectie (m/v) die een mix was van romantiek, sport en jarennegentigminimalisme waar heel vaak het woord love op was gedrukt (slim, zo werd dat woord meteen een hashtag), en een optreden van The Weeknd. Genodigden konden na afloop terecht in een pop-upstore, de rest van de wereld in onlinewinkels van de keten.

See now buy now

Het is dit jaar acht jaar geleden dat Margiela zijn modehuis verliet, maar zijn invloed op de mode is nog groot. Met name in de collecties van Demna Gvasalia – de man achter Vetements – en Balenciaga zijn steeds verwijzingen naar zijn ideeën en ontwerpen te vinden. In de nieuwe collectie van Balenciaga zaten bijvoorbeeld kledingstukken die leken op automatten, een idee dat Margiela in 2006 heeft toegepast (met autostoelen en veiligheidsriemen) en, ook erg Margiela, omgekeerd – met de voering naar buiten – gedragen rokken. Ook waren er kopieën van jurken van Cristóbal Balenciaga. Margiela maakte ook replica’s van naar zijns inziens perfecte kledingstukken en accessoires. In de collectie van Lutz Huelle, die met Margiela heeft gewerkt, was de stijl eveneens terug te zien, al is de interpretatie van Huelle sportiever en kleuriger. Het silhouet van deze outfit doet denken aan de laatste collecties die Margiela zelf maakte voor zijn maison.

De stijl van Margiela

Liselore Frowijn was al van plan iets met het thema ‘metropolis’ te doen in haar collectie voor najaar 2017, toen een kennis haar wees op kunstenaar Alfred Eikelenboom (1936-2014), bekend om zijn ‘utopian models’ (grijze schaalmodellen van imaginaire steden) en zijn beelden in de openbare ruimte, zoals de radicale rode muur met gaten in Amsterdam-Noord. Het werk sprak Frowijn aan: „Zijn sculpturen zijn tijdloos en universeel en bieden perspectief op hoe een moderne metropool eruit zou kunnen zien.” Ze showde haar sterke collectie op de eerste dag van de Parijse modeweek in een galerie in de Marais. Grijs-met-rode kledingstukken waarin de invloed van Eikelenboom duidelijk te herkennen was, werden daarin gecombineerd met kledingstukken met kleurige, on-Eikelenboomse prints met planeten, en goudkleurige leggings en coltruitjes.

De hommage

De meeste jurken en rokken die in de shows te zien waren, gingen ergens tussen knie en voet. Maar mini maakt een voorzichtige comeback, zoals bij bijvoorbeeld Vanessa Seward, een vrij nieuw Parijs merk, dat korte rokken combineerde met kniehoge laarzen en dunne zwarte panty’s. Ook bij de beide normaal gesproken behoorlijk kuise merken Lemaire (foto) en Veronique Branquinho was kort te vinden (bij de laatste in de vorm van korte broekjes), in beide shows gecombineerd met vrij dikke, witte panty’s. Sowieso waren er opvallend veel panty’s te zien op de catwalks – ook zwarte genopte bij Bottega Veneta, en fantasiepanty’s en gekleurde bij Balenciaga. Verfrissend, na zoveel jaar winterkleding met blote benen op de catwalks.

Benen, niet bloot

Begin mei opent in het Metropolitan Museum in New York een overzichtstentoonstelling over Comme des Garçons, het label van de Japanse Rei Kawakubo. Ze is de tweede levende ontwerper aan wie die eer te beurt valt; de eerste was Yves Saint Laurent, in 1983. Kawakubo (74) wordt dan ook gezien als de invloedrijkste modeontwerper van het nu – modeontwerpers noemen haar vaak als inspiratiebron, Terwijl ze al jaren geen kleding meer laat zien op de catwalk. Dat wil zeggen: draagbare kleding. In dit ontwerp, de opening van de show voor najaar 2017, zou je een verwijzing naar de poppen in musea kunnen zien, maar dan enorm opgeblazen, en met afwijkende vormen; de ene ‘borst’ hangt lager dan de andere. Een paar van de in totaal achttien ontwerpen gingen iets meer richting kleding, maar ze bleven extreem. „De toekomst van het silhouet”, was de enige toelichting die de ontwerper gaf.

De toekomst

Dries Van Noten gaf in Parijs zijn honderdste modeshow, een jubileum dat onder meer werd gemarkeerd door alleen modellen te boeken die eerder in zijn shows hadden gelopen. Kristina de Coninck (foto), die de show opende, opende in 1993 zijn allereerste vrouwenshow. De Coninck, die jarenlang de muze was van Martin Margiela, is inmiddels in de vijftig. Ze was waarschijnlijk het oudste, maar niet het enige oudere model in de show, waarin tal van veertigers en dertigers meeliepen. Dat zag er volkomen vanzelfsprekend uit, zo vanzelfsprekend dat shows met alleen piepjonge, zeer dunne meisjes opeens achterhaald leken.

Van Noten was overigens niet de enige met een bijzondere cast. Bij Dolce & Gabbana werden de meest outfits gedragen door sterren, kinderen van sterren en influencers (bloggers en vloggers), wat niet alleen voor variatie in leeftijd zorgde, maar ook in maat en lengte.

Het oudere model

Jan Touitou vierde het dertigjarig bestaan van zijn APC – een ook in Nederland geliefd merk dat al even lang tijdloze, degelijke en toch hippe en eigenzinnige mode maakt voor mannen en vrouwen – met een show; normaal geeft het merk presentaties. Touitou maakte van de gelegenheid gebruik een speech te geven. „Toen ik veertig jaar geleden begon in de mode, bij Kenzo, werden kleren nog gemaakt om geproduceerd en verkocht te worden”, zei hij, niet zonder bitterheid. Die van hem zijn dat nog steeds, en op de catwalk waren dan vooral draagbare APC-klassiekers te zien, zoals jeans, spijkerjacks, trenchcoats en de bekende sandalen met een met suède beklede sleehak. Bijzonder gestyled, dat wel; zo werden spijkerjacks achterstevoren gedragen en waren spijkerbroeken vastgenaaid aan overhemden.

Het jubileum

Het feminisme leeft, ook in de mode. In Milaan lag bij Missoni voor elke bezoeker een roze ‘pussy hat’ klaar, in Parijs lag bij Dior op de stoelen een bandana met de definitie van feminisme. Maar hoe vertaal je feminisme naar kleding? Maria Grazia Chiuri liet een tuinbroek en een overall zien, Miuccia Prada bruine corduroy pakken. Maar de meest voorkomende interpretatie was: jasjes met brede schouders, het archetypische kledingstuk van de jarentachtig-powervrouw. Natuurlijk: een echte sterke vrouw kan zonder schoudervullingen, maar stoer staat het wel. De brede schouders gingen vaak, maar niet altijd, samen met een oversizede pasvorm; zie dit elegante exemplaar van Haider Ackermann, die een ingetogen, elegante, grotendeels zwarte collectie liet zien voor najaar 2017.

    • Milou van Rossum