Opinie

    • Arjo Klamer

Tegen de tweedeling, voor de kwetsbaren

Waarom wordt een keurige professor wethouder voor de SP? legt uit waarom hij op die partij stemt: de nuchterheid en de betrouwbaarheid bevallen hem.

Waarom zou een econoom, en nog wel een hoogleraar, met een mooi huis in het Gooi, voor de SP zijn? En hoe komt hij erbij om namens de SP wethouder te zijn? Bij die club pas je toch niet?

Ik zou niet voor de SP kiezen als ik me niet in standpunten van die partij zou herkennen, zoals een eerlijke beloning voor werk, goede en toegankelijke zorg voor iedereen, goed onderwijs, inzet voor een duurzaam milieu en de oproep om alternatieven voor de euro te bespreken. Mijn standpunt dat de EU met de euro het paard van Troje binnenhaalde, vond aanvankelijk alleen weerklank bij Jan Marijnissen en de zijnen. Dat, en de campagne voor het behoud van onze beschaving en tegen een doorgeslagen marktwerking – in gang gezet in 2001 en inmiddels breed gedragen – maakte dat ik in het kamp van de SP terecht kwam. Maar dat is maar een deel van het verhaal.

In verkiezingstijd gaat het om standpunten van partijen. De stemwijzer geeft aan met welke partij je de meeste standpunten gemeen hebt. Dan blijkt dat die partij de jouwe niet is. En die standpunten doen er in de politieke werkelijkheid van alledag maar weinig toe. Het gaat daarom niet zozeer om standpunten, maar om de waarden waarvoor een partij staat; de cultuur die ze uitdraagt.

Dan zie ik de joviale en welvarende cultuur van VVD, de redelijkheid en bestuurlijke verantwoordelijkheid die D66’ers uitstralen, de degelijkheid en christelijke waarden van de CDA, de verontwaardiging en de hardheid van de PVV, de bestuurlijke en in maatschappelijke instituties verankerde cultuur van de PvdA en de enthousiaste jongerencultuur van GroenLinks. De mensen in mijn omgeving herkennen zich in de culturen van D66 (vooral economen doen dat), GroenLinks (lekker fris), het CDA soms (stabiel) en de VVD (opkomen voor privileges). Omdat ik veel omga met wetenschappers en goed verdienende professionals, zou ik dat ook moeten doen. Maar het gaat mij om iets anders.

Nu kan ik grote woorden gebruiken om de SP-waarden te belichten – zoals solidariteit en gelijkwaardigheid. Maar het gaat mij vooral om wat ik dagelijks beleef. Neem de bijeenkomsten van SP-wethouders. Allereerst valt me de nuchterheid op. En de bescheidenheid. SP’ers zijn praktische mensen die – gedreven door idealen – een klus doen. Alles straalt betrouwbaarheid uit, waarvoor Emile Roemer zo vaak geprezen wordt. Opvallend vond ik de keer dat er kritiek was op het beleid van een SP-wethouder die er niet was. Een paar collegas grepen in: „We spreken niet over een collega die geen weerwoord kan geven.” Toen Agnes Kant, die als opvolger van Jan Marijnissen terugtrad, laatst op het partijcongres sprak, kreeg ze een lange en staande ovatie. Het overgrote deel van de SP’ers blijft loyaal aan Roemer, ook al zit het soms niet mee in de peilingen. Ik waardeer dat in de cultuur van de SP.

Wat ik ook waardeer zijn de leden van de SP. Als wethouder ben ik verantwoordelijk voor de toegang tot de bijstand en de arbeidsbemiddeling. De SP-leden zijn voor mij een belangrijke bron van informatie om de eenvoudige reden dat een aantal van hen een uitkering heeft en op zoek is naar werk. Gaat iets niet goed bij de gemeente, dan krijg ik dat van hen te horen. Is het ergens in een buurt hommeles, dan vertellen de SP’ers uit die buurt mij wat er aan de hand is. Wil ik de schuldhulpverlening verbeteren, dan heb ik veel aan ervaringen die SP’ers met schulden met mij delen. Komen de statushouders aan de orde aan de bestuurstafel, dan ben ik mij er inmiddels van bewust dat de lasten terecht komen bij de bewoners van problematische wijken waar ook SP’ers wonen. Gaat het bijvoorbeeld over bestuurlijke fusies dan vraag ik ze wat zij ervan vinden.

Politiek in Nederland is in veel teveel gevallen een zaak van hoger opgeleiden met een leuke baan en een dito inkomen. Vaak staan die volksvertegenwoordigers en bestuurders op grote afstand van mensen die moeten knokken om het hoofd boven water te houden. Wat ik goed vind van de SP is dat de partij die mensen de kans geeft politieke verantwoordelijkheid te nemen. Daarom zijn SP’ers, die een redelijke dwarsdoorsnede van de samenleving vormen, zo actief. Dat is lastig voor bestuurders, maar juist nu de nadelen van de tweedeling zo pijnlijk zichtbaar zijn met een toenemend isolement van de zogenaamde bestuurlijke elite, is het belangrijk partij te kiezen voor de mensen die sociaal en financieel kwetsbaar zijn. Daarom kies ik voor de SP.

    • Arjo Klamer