Recensie

Metal-kippenvel met Townsend en Van Giersbergen

Het verrassingsoptreden van de Brabantse zangeres tijdens het concert van Devin Townsend in de Melkweg was het hoogtepunt van een avond vol harde metal en gevoelige melodieën.

Devin Townsend, vrijdagavond in de Melkweg in Amsterdam. Foto Eus Straver

Soms is er een heel specifiek moment aan te wijzen waarop een viersterrenconcert opstijgt en tot een vijfde ster (of bal) rijst. In de Amsterdamse Melkweg gebeurde dat vrijdagavond toen zangeres Anneke van Giersbergen opkwam tijdens het concert van de Canadese muzikant Devin Townsend. De zangeres uit Brabant is inmiddels vast onderdeel van Townsend’s arsenaal en heeft een prominente rol op vijf van zijn recente albums, en haar verrassingsopkomst (zeker voor wie niet wist dat ze een avond eerder ook in de Tilburgse 013 meedeed) voelde meteen heel logisch. Anneke, natuurlijk! Wie kan anders het onnavolgbare bombast van Townsend aan? Hij was zelf uitstekend in vorm en was al druk bezig er een zeer memorabele avond van te maken, maar de Edison-winnares, het vroegere boegbeeld van metalband The Gathering, zong er met haar alleen maar beter wordende stem een vijfde ster aan. Haar kraakheldere vibrato was imposant genoeg om de uitverkochte grote zaal van de Melkweg tot in de verre hoeken in weke lappen kippenvel achter te laten.

Devin Townsend en Anneke van Giersbergen spelen ‘Supercrush!’

Toen was de avond al driekwart onderweg. In de uren daarvoor speelde Leprous uit Noorwegen hun doorvoelde progmetal, ook weer met een zanger met robuuste stem, en ramde de Amerikaanse band Between the Buried and Me strakker en overtuigender dan voorheen twee delen metalcore en een deel progressieve rock in een blender. Twee bands die samen de anatomie van Townsend leken te representeren: harde metalen vulkaanuitbarstingen met gevoelige melodieën.

Daar kon Townsend met zijn ‘Devin Townsend Project’ zelf best nog overheen. Townsend’s gebruik om gitaren, vocalen en drums in dikke lagen over elkaar te smeren is op opnames soms vermoeiend, maar live is de epische geluidsmuur die hij optrekt machtig. Alsof er twee Boeings opstijgen vanaf het podium. Nummers als ‘Hyperdrive!’, ‘Planet of the Apes’, ‘Kingdom’ en toegift ‘Higher’ leken door drie bands tegelijkertijd te worden gespeeld.

Het klinkt alsof er twee Boeings opstijgen vanaf het podium

Dat kan nog steeds overweldigend zijn, maar de kale Canadees heeft een succesvol contragewicht om zijn shows in balans te houden: humor. Zijn grappen maken deel uit van de muziek, en vice versa, niet onvergelijkbaar met Frank Zappa of Faith No More en in uiterlijk, vooruit, met Hans Liberg. Tijdens het spelen gebaart en grimast hij met zijn blotebillengezicht naar het publiek, verbazing vijnzend over wat zijn riffs teweeg brengen, en tussen songs door tapt hij de ene na de andere grap over metal, het tourleven en zichzelf.

“Ik ben in mijn hart niet alleen maar een masturberende prog-nerd, hoewel dat een groot deel van mijn hart inneemt, ik ben ook een metalguy!”

Townsend maakt grappen en speelt ‘Ziltoid Goes Home’

Townsend werd in het verleden geplaagd door psychische problemen, maar overwon ze nadat hij stopte met drugs en alcohol. Sindsdien is er een soort onkreukbare positiviteit in de muzikant gevaren, die hij op onnavolgbare wijze aan zijn publiek weet over te brengen.


Devin Townsend en Anneke van Giersbergen spelen ‘Ih-Ah’

    • Peter van der Ploeg