Het assertieve broertje van de flamingo

Taekwondo

Foto: Bastiaan Heus

Op een bepaalde manier hebben we het hier over het wat assertieve broertje van de flamingo. Waar de fraaie roze watervogel zo af en toe een pootje inklapt om lekker tot rust te komen, ondergaat de taekwondoka een heel andere metamorfose. Als hij eenmaal een goede positie op de mat heeft verworven, zwiept zijn been omhoog en komt hij ritmisch verend op de tegenstander af. Zo snel, zo stabiel dat je eerst denkt dat het niet kan, maar bij de grootste taekwondoka’s ga je je al snel afvragen waarom er mensen zijn die nog op twee benen lopen. Want wat ziet het er mooi en natuurlijk uit: daar wordt de tegenstander in de hoek gedreven wordt door het zwevende been, dat als een lange lans naar hoofd en heupen tast, onder de doorlopende bedreiging van een dodelijke pirouette.

Het is het soort elegantie waar Nederlanders nooit in hebben uitgeblonken, behalve als we kunstschaatsen aan onze voeten hadden – we zijn een bonkig volkje. Maar dat kan veranderen. Twee jaar geleden haalde Nabil Ennadiri, vrijdag negentien geworden, een bronzen medaille bij de Jeugd Olympische Spelen: het eerste olympische taekwondo-eremetaal ooit. Zijn meeste toernooien vecht hij inmiddels in het buitenland, dus zijn optreden op het Dutch Open Taekwondo in Eindhoven dit weekend is een bijzondere kans. Het echte doel is een grotemensenmedaille in Tokio 2020. Daarvoor reist hij vijf keer per week van Den Haag naar Rotterdam. Het zou me niets verbazen als hij dat soms, als niemand kijkt, vliegend als een flamingo doet.

    • Arjen Fortuin