Opinie

    • Hugo Camps

Camp Nou

Nooit nog zullen we uitgesproken raken over de waanzinnige ‘remontada’ waarmee FC Barcelona geschiedenis schreef in het belangrijkste Europese clubtoernooi. Woensdag 8 maart 2017 zal herinnerd worden met de kracht van een eeuwwende. Een smadelijke nederlaag van 4-0 in Parijs uitwissen met 6-1 in Barcelona blijft een wonder voor engelen uit de Sixtijnse Kapel die in Messi en Neymar mens zijn geworden. Voetbal is buiten zijn seculiere oevers getreden.

De zaligverklaring komt de spelers toe, al waren ze niet in hun allerbeste doen. Wervelend voetbal, afgemeten steekpasses, bliksemsnelle omschakeling, dat nog wel, maar bij vlagen. En met behoorlijk wat afval.

In het wonder van Barça speelde stadion Camp Nou een prominente rol. Sfeerschepper die bijna nergens in de wereld zijn gelijke vindt. Een locatie die al bij de eerste treden intimideert. Negentigduizend aangehitste supporters bepalen mede het verloop van de wedstrijd. Camp Nou is niet alleen een tempel van schoonheid en kunst, het is vooral een heiligdom van geloof. Geloof in onoverwinnelijkheid en hocuspocus. In dit – ook spirituele - territorium van de Catalanen beginnen de bezoekers altijd met een achterstand.

Camp Nou is niet meer in te ruilen voor een marmeren orgasme. Dit stadion kan nooit worden afgebroken. Met de sensationele 6-1 in de Champions League is erfgoed voor de eeuwigheid gebaard. Een steen verleggen is al blasfemie.

Camp Nou is als De Kuip, Maracanã en Wembley: gewijde grond en tribunes vol mystiek. Dat is wat Ajax mist: de Arena voelt aan als vastgoed, niet als een bedevaartsoord. De Meer was tien keer sfeervoller. De Arena is niet gebouwd op legende en mythevorming. Er is niets sacraal aan.

In Rotterdam loopt een stel vandalen rond dat de Kuip moeiteloos inruilt voor een modern monstrum. Het is meer dan vernielzucht, het is verraad. De Kuip is het enige stadion in Nederland met de onaanraakbaarheid van Camp Nou. De sfeer is niet na te bootsen, laat staan na te bouwen. Vreugde en verdriet zijn altijd definitief in de Kuip.

Ik kan me geen volksfeest van de laatste jaren voor de geest halen dat zo intens was als de ontlading in Camp Nou, deze woensdagavond. Na het bidden, huilen, beven en juichen barstte het stadion los met de uitgelatenheid van een kleuterklas. Er werd gezoend en geknuffeld, gedanst en gejonast, gezongen en getoeterd. Negentigduizend gezichten als feestelijke vlaggen van elkaar. Dit was geen oppervlakkige vreugde of ontroering meer, dit was existentie.

Het is in geen jaren meer te zien geweest in een Nederlands stadion. Dat zegt iets over de emotionele staat van het voetbal. Liefde met afstandsbediening? We zijn een beetje vergeten dat voetbal meer dan tactiek en passie is, meer dan kunstjes en wetenschap. Voetbal is ook sfeer, genot en geluk in de tribunes. Voor de verbondenheid die woensdag in Camp Nou is ontstaan, hebben volksmenners eindeloze litanieën nodig. En dan nog zal de Catalaanse ziel niet zo overweldigend gevuld zijn met trots en vreugde.

Avonden in Camp Nou, Wembley en de Kuip hebben soms iets religieus. Het sporadisch baldadige rumoer van hooligans neemt dat niet weg. De explosie in Camp Nou zou het verlangen van Feyenoord naar de landstitel moeten aanwakkeren. Zo’n feestje heeft de Kuip ook verdiend.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver

    • Hugo Camps