Als mijn droom er niet meer is

‘Oefff, waar moet ik beginnen.” zijn de eerste woorden van het consult. Een kalende man van zeventig jaar zit tegenover me. Een oorlog voerde hem naar Nederland. Ooit was hij staatsburger van een land dat niet meer bestaat. Soms lijkt het alsof hij is opgehouden te bestaan. Zijn dagen slijt hij voornamelijk in zijn huiskamer, starend naar buiten van driehoog. Soms, als het weer het toelaat, is hij te vinden op de straten die hij bewondert. Na al die jaren in Nederland droomt hij van een terugkeer, ooit, naar zijn eigen land.

„Ik voel me niet goed, echt niet goed de laatste weken,” zegt hij, zijn blik ernstig.

Zijn vlucht bracht hem naar een ander land, een ander klimaat en andere taal. Hij was filosofieleraar en zijn resterende werkzame leven in Nederland was hij schoonmaker. Noodgedwongen maakte hij een carrière switch. Waar hij eerder de leerlingen verrijkte met voedsel voor de geest, schraapte hij later de voedselresten van de vloer. Hij probeerde te solliciteren en liet zien dat hij de juiste kwalificaties had, maar hij kreeg geen kans. Zijn Nederlands was niet afdoende. De enige kans die hij kreeg om zijn vrouw en twee kinderen te onderhouden greep hij dan ook met beide handen aan.

„De wereld heeft mij niet nodig, ik ben echt nutteloos voor deze maatschappij.”

Na zijn pensioen maakt hij elke dag hetzelfde rondje buiten. Als hij zich op straat begeeft, mist hij de interactie met de mensen om zich heen. De maatschappij begrijpt hij niet meer zo goed. Mensen lopen als zombies om hem heen starend naar een scherm.

„Ik vraag me af hoe ik de resterende tijd van mijn leven moet gebruiken. Ik ben bang dat mijn terugkeer zal tegenvallen, begrijpt u?”

Hij droomt van een ander leven. Hij is bang dat zijn droom uiteen spat als hij daadwerkelijk terugkeert. Bang dat hij zich ook niet meer thuis voelt in het land waar hij werd geboren, opgroeide, trouwde en kinderen kreeg. Zijn kinderen zijn volledig geassimileerd in een land dat wel van hen is geworden.

„Als mijn droom er niet meer is, dan heb ik ook geen hoop meer dat mijn leven er anders uit zou kunnen zien,” zegt hij bedroefd.

Hij vluchtte jaren geleden voor een oorlog, tegenwoordig vlucht hij van zijn gedachten, op zoek naar een toekomst die in het verleden ligt.

Huisarts schrijft over zijn praktijk.
    • Nabil Bantal