De droombaan van Esther Ouwehand

Wat is uw droombaan? NRC vraagt het deze campagne aan verschillende kandidaat-Kamerleden.

De Droombaan 10/12

‘Anderen spelen luchtgitaar, ik drum. Als niemand kijkt’

Esther Ouwehand (PvdD)

Verkiezingen. Wat is uw droombaan? NRC vraagt het deze campagne aan verschillende kandidaat-Kamerleden. Door Petra de Koning

Foto Merlijn Doomernik

Vanaf haar tiende hield Esther Ouwehand (Partij voor de Dieren) op school spreekbeurten over dierproeven en de gevolgen van vleesconsumptie voor het milieu, mensenrechten en de voedselverdeling in de wereld. „Ik denk niet dat ik er als kind woorden voor had, maar ik was al in hart en nieren een activist.”

Daar kwam een verlangen bij – vanaf haar veertiende of vijftiende, toen ze naar muziek ging luisteren en, nog weer later, dj werd in een jongerencentrum: drummer worden. „Ik hou van alle obscure varianten van metal en rock en de drummer heeft de vetste plek in een band. Je hebt een bescheiden rol omdat je niet erg zichtbaar bent, maar samen met de bassist ben je het motorblok. En zonder drummer stelt een band niks voor.”

Esther Ouwehand groeide op in Katwijk. Haar vader was metselaar, haar moeder werkte soms als tandartsassistente, soms als schoonmaakster. Ze had een oudere broer en zus. Er was niet vanzelfsprekend geld voor allerlei activiteiten buiten school en niemand die ze kende, had muziekles. Dus zij ook niet.

Als ze vertelt over drummers die ze goed vindt, zoals Dale Crover van de Melvins of Todd Trainer van Shellac, en praat over de opbouw van een nummer, maakt ze er met haar armen drumbewegingen bij. „Er zijn mensen die luchtgitaar spelen als ze naar muziek luisteren, maar ik drum. Alleen als niemand kijkt en het gaat altijd goed.”

Ze is nu 40 en haar vrienden zeggen soms: je kunt toch alsnog drumles nemen? „Maar misschien blijkt dan wel dat ik het helemaal niet kan en dan zou ik die droom moeten loslaten. Daar moet ik niet aan denken.”

Bekijk de foto’s van alle andere droombanen

Met dank aan het Qfactory in Amsterdam.