Opinie

    • Zihni Özdil

Vuilnis prikken helpt niet

Wisselcolumn

Kandidaat-Kamerleden (GroenLinks) en Dilan Yesilgöz (VVD) nemen de lezer mee op campagne.

De Burcht van Berlage is het oudste vakbondsgebouw van Nederland. Het heeft prachtige muurschilderingen met leuzen als ‘solidariteit, strijdbaarheid en vertrouwen’.

Vorige week mocht ik daar discussiëren met kandidaat-Kamerleden van andere partijen. Tegenover ons zat een zaal vol mensen in de WW, WAO, AOW en de bijstand die door de kabinetten-Rutte, ronduit gezegd, zijn genaaid. Het wantrouwen en de frustratie in de zaal was groot.

Terecht, lijkt mij.

Steeds meer gemeenten behandelen mensen die recht hebben op sociale zekerheid vanuit wantrouwen in plaats van vertrouwen. Zo helpt verplicht vijf keer per week een zinloze sollicitatie doen en vuilnis prikken als ‘tegenprestatie’ mensen niet vooruit. Integendeel.

Tegelijk werd ik enorm geïnspireerd door de hoop die vanuit de zaal als een brandende zon door de boosheid heen straalde. Dit waren namelijk ook bezorgde burgers, maar verstandig genoeg om de schuld van hun problemen niet bij vluchtelingen of bij hun landgenoten die toevallig Achmed heten te leggen.

Na afloop vertelde een jonge vrouw uit Purmerend hoe ze als uitkeringsgerechtigde wordt vernederd door de gemeente, die haar van het kastje naar de muur stuurt en verplicht tot zinloze baantjes die andere werkenden verdringen. Ze barstte in tranen uit en smeekte me om dat te veranderen als ik straks in de Kamer zit. Ik hield het zelf ook niet droog en gaf haar als troost de bloemen die ik had gekregen, met de belofte dat ik er alles aan zal doen om haar situatie beter te maken.

Op weg naar huis werd ik neerslachtig: hoeveel van dit soort bijeenkomsten moet zij wel hebben meegemaakt? Hoe vaak hebben politici haar in verkiezingstijd beloofd dat ze zich voor haar zullen inzetten? Wat als het me niet lukt om haar situatie te verbeteren? Een lichte wanhoop kleeft sinds die dag aan me.

Afgelopen maandag een privé-berichtje op mijn Facebook: „Ha Zihni, nogmaals dank voor het mooie boeket. Ik voel mij weer super.”

Verlossende woorden van de vrouw in kwestie. Door het hart dat zij mij onder de riem stak, luisterde ik diezelfde avond strijdbaar naar Mark Rutte bij Pauw & Jinek: „Ik heb nooit begrepen dat iemand in de bijstand vakantietoeslag krijgt”, zei onze premier, zonder enig idee hoeveel uitkeringsgerechtigden die schamele vakantietoeslag gebruiken om de eindjes aan elkaar te knopen.

Wacht maar, dacht ik toen vol vertrouwen, op 15 maart gaan wij ónze manier van leven heroveren.

    • Zihni Özdil