Verliefd op de sound van Ronnie Flex

Interview Met de ervaren Deuxperience Band vertaalt de 24-jarige popster Ronnie Flex zijn succesvolle elektronische studiosound naar het podium. „Ik wil muziek maken die in de werkelijkheid niet mogelijk is.”

Mensen proberen de 24-jarige rapper, zanger en componist Ronell ‘Ronnie Flex’ Plasschaert uit Capelle aan den IJssel vaak te raken. Met bekers bier die ze tijdens concerten naar zijn hoofd gooien. Of met kritiek via sociale media. Als Auto-Tune niet bestond – de software waarmee Ronnie Flex zijn zang elektronisch bewerkt – dan zou hij nooit zo succesvol zijn, twitteren ze.

Ronnie blijft dan rustig.

En antwoordt: „Auto-Tune bestaat.”

Ronnie Flex is een popster. Ruim zes uur voor aanvang van zijn concert met Deuxperience Band wacht een groepje jonge enthousiaste meisjes bij de ingang van popzaal Gebroeders de Nobel in Leiden. „Dan weten we zeker dat we straks vooraan staan.”

Tijdens het concert stikt het in de popzaal van pubermeisjes die zijn teksten luidkeels mee rappen. „Hij heeft al drie keer naar me gezwaaid!”, roept een rood aangelopen meisje naar alle meisjes om haar heen. De toegift, een reprise van Ronnies opzwepende recente hit Energie, wordt opnieuw gestart nadat een van de meisjes uit het publiek is flauwgevallen.

Voorafgaand aan het concert zit Ronnie in een gescheurd spijkerjack, met geblondeerd haar en behangen met gouden kettingen in zijn kleedkamer. Op het tafeltje voor hem zet zijn manager een nog gesloten fles cognac en een blikje energiedrank klaar. Maar de laatste tijd drinkt hij vooral gemberthee, zegt Ronnie, om zijn stembanden te smeren.

Hij is schor en zijn stem hapert, zegt Ronnie. „Ik ga vanavond mijn kopstem niet halen.” Ronnie trad de dagen voor dit concert in Leiden op met zijn Drank & Drugs-bondgenoot Lil Kleine in discotheken in Duitsland en Oostenrijk. „Ik heb mijn stem kapot geschreeuwd, man.”

Ronnie heeft een druk jaar achter de rug. Met optredens, reizen voor tv-programma’s en nog meer optredens. „Ik denk dat ik van mei tot en met augustus minstens elke dag één keer heb opgetreden”, zegt hij. „Ik heb Rotterdam in de zon niet gezien. Ik vergat te chillen en maakte geen nieuwe muziek meer.”

Dit jaar moet dat anders gaan. In april staat de opvolger gepland van zijn solodebuut uit 2014, De Nacht Is Nog Jong Net Als Wij Voor Altijd – het melodieuze, gevoelige en absurdistische soloalbum van Ronnie waarvoor hij inspiratie putte bij een ruim dertig jaar oudere poëtische verteller uit Nieuwegein (Ronnie tweette vorig jaar naar een fan: „Spinvis where I got my whole style from!”). Dat album is spannender en gelaagder dan de feestkrakers met Lil Kleine en het project New Wave waarmee hij begin vorig jaar de Pop Prijs won; de belangrijkste prijs voor popmuziek in Nederland.

Ronnie maakt zich in 2017 op voor een festivalzomer waarin hij kan kiezen voor meer impactvolle optredens. Met de ervaren Deuxperience Band, een groep sessiemuzikanten die ook optreedt met Typhoon en Zwart Licht, wil hij de succesvolle elektronische studiosound die hij met producer Boaz van de Beatz ontwikkelde naar het grote festivalpodium vertalen.

Kendrick Lamar

Ronnie Flex wist dat hij met een band wilde toeren nadat hij in 2015 de hiphopshow van Kendrick Lamar op Lowlands had gezien. Vaak kiezen succesvolle rappers voor optredens met een band – in plaats van met een dj of tape – om hun mogelijkheden in het livecircuit te vergroten. Maar met de keuze voor een band verandert hun geluid – van oorsprong tenslotte niet analoog. Bij Lamar bleef de muziek overeind, vond Ronnie. „Ik dacht: hé, wacht effe, hij brengt het wel live. Ik was onder de indruk van hoe hij hedendaagse muziek liet klinken met een band. Die beats waren gewoon hard.”

Voor het publiek dat hij al veroverde, hoeft hij niet met een band op te treden, zegt Ronnie. „Die zijn al ready om te moshen. Dan kun je ook wel met een dj komen. Wanneer je een beetje heet bent, is het simpel. Maar voor mainstage-dingen is het met band makkelijker. Onze beats hoeven niet voor iedereen te zijn, maar met een band krijg je wel iedereen mee.”

Ronnie zingt live net als in de studio met Auto-Tune, de software die zanglijnen binnen een bepaalde toonhoogte houdt. Oorspronkelijk werd Auto-Tune gebruikt om onzuiverheden in een studio-opname te kunnen corrigeren. Maar het effect waarmee zang de onthechte, robotachtige klank krijgt die in de huidige popmuziek dominant is, werd een stijlhandtekening. Voor Ronnie is Auto-Tune meer dan studiosoftware – het is zijn instrument. „Producers vroegen me jarenlang zonder Auto-Tune te zingen, maar tegenwoordig treed ik niet meer op zonder. Een gitarist heeft ook zijn versterker nodig.”

In het Frans

Ronnie is blij dat hij in deze tijd muzikant is, zegt hij. „Ik ben geen Usher”, zegt Ronnie, verwijzend naar de Amerikaanse r&b-zanger. „Ik ben Ronnie Flex. Ik kan niet anders dan met Auto-Tune zingen.” De software stelt hem in staat de ideeën die hij in zijn hoofd heeft, ook uit te voeren, zegt hij. Zoals Ronnie zijn muziek opneemt, was vroeger onbetaalbaar geweest. Hij noemt het opnameproces van Energie – dat hij ook fonetisch in het Frans wil opnemen voor de Franstalige markt – als voorbeeld. „Ik neem zin voor zin op. Ik rap een regel in, stop de opname, en bedenk de volgende zin. Als je één zin hebt en je neemt die tien keer los op, is er altijd eentje perfect.”

En perfectie is waar hij naar streeft, zegt Ronnie. Hij wil muziek maken „die in de werkelijkheid niet mogelijk is”. Hij noemt de frisse, met ad-libs en vocale effecten doorweven clubmuziek van de dit moment zeer populaire Amerikaanse rapgroep Migos als voorbeeld. „Alles zit bij hen exact op de beat en op de breaks, het is bijna robotachtig perfect. Ze bedenken nieuwe manieren om in hun raps zo complex mogelijk te gaan, maar ze spitten het wel live.”

Op het podium in Leiden is Ronnie het middelpunt van een show die kalmer en ontspannener is dan wanneer hij met een dj optreedt. Hij roept: „Als je goed je best doet op school, gooi je handen in de lucht!” Deelt handkusjes uit. Zingt een ballad bij gitaargetokkel en doet aan slepende, kleurrijke harmoniezang met zijn achtergrondzangeressen. Gooit dwars door de warme klanken van zijn band de ad-lib uit het rapnummer dat hij in de kleedkamer op YouTube afspeelde: „Prrrrrr!”

De band speelt golvende versies van Ronnies werk. Doorspekt ze met tegendraadse breaks, citaten uit andere nummers en een Caribische cadans. ‘Drank & Drugs’ staat niet op de setlijst. Ronnie kiest voor de nummers die passen bij een lossere benadering. Tracks die het te veel van een strakke en dikke elektronische kickdrum moeten hebben, slaat hij over. „Dat is niet te vertalen naar een band. Dan gaan ze te hard op de drums slaan, te hard de gitaar aanslaan. Dat vind ik wazig.”

Toch is live de computer nog steeds de basis, zegt drummer Drummakid (25) van Deuxperience Band, die ook in de band van Typhoon zit. „Mensen zijn verliefd op de sound van Ronnie en die is niet live. Je kunt het geluid van een 808-drumcomputer niet uit een houten ketel halen. Voor ons is het nieuw om vanuit een elektronisch fundament te werken en daar als band op verder te bouwen. De sound is al dik, die knalt al, maar de muziek krijgt live meer dynamiek en energie.”

2017 moet de festivalzomer worden waarin het publiek niet langer springt maar danst op de muziek van Ronnie Flex. „Dat springen is meer een dj-ding”, zegt Ronnie. „Ze moeten dansen. Daarom ook dat Caribische tintje. Uiteindelijk wil ik gewoon een salsa-zanger zijn. Ik wil dat iedereen al gaat dansen zodra ik het podium opkom.”

Ronnie Flex en Deuxperience Band. Clubtour t/m 25/3. En optredens o.a. op Paaspop en Indian Summer.
    • Saul van Stapele