Recensie

Nieuw tijdschrift van gepensioneerde journalisten lijkt op studentenblaadje

Wie zeker niet zit te wachten op verlaging van de AOW-leeftijd, is de journalist. Die tikt het liefste door tot de schrijfmachine onder zijn cold dead hands vandaan wordt getrokken.

Om de vingers soepel te houden, heeft een stel pers-pensionado’s het opinieblad Argus bedacht. Ze misten het „klassieke opinieweekblad” van papier, schrijven Rudie Kagie (ex-VN) en Kees Schaapman (ex-VN, ex-VPRO) in het hoofdartikel: „Filosoferend over de wat fletse aanblik van het huidige medialandschap bleek dat de bedenkers van dit blad een gevoel van weemoed met elkaar deelden. (…) Eigenlijk hebben we met Argus gewoon de auteurskrant in het leven geroepen die we zelf graag zouden willen lezen.”

Argus heeft wel iets weg van een enthousiast gestencild studentenblad. Het eerste nummer begint wat ongelukkig met vier pagina’s columns en stukjes die niet bepaald urgent zijn. Kievitseieren, taakstraffen, opportunisme bij het CDA. Jhim Lamoree (ex-Parool) vindt dat het Rijks een schilderij verkeerd heeft opgehangen en Nico Haasbroek (ex-NOS Journaal) gaat naar de zwerver in zijn supermarkt kijken. Hij eindigt met een vreemd Joop-van-Zijl-bruggetje: „Toch kun je je afvragen waarom je bedelen zou verbieden in een tijd waarin de kloof tussen rijk en arm groter wordt, de vluchtelingenstroom aanzwelt en nepnieuws niet van de lucht is.”

Hierna volgt een boeiend artikel over nepnieuws. Politicoloog en Wildersbiograaf Meindert Fennema (ex-CPN) plaatst de aandacht voor nepnieuws in historisch perspectief, onbesuisd hoppend van de Verzuiling, via de Amerikaanse rassenkwestie, naar de Franse Revolutie.

Verder houdt Jan ‘Gonzo’ Donkers (ex-VPRO) een overtuigend pleidooi voor een ‘Amsterdam Experience’ in de polder: de Amsterdamse binnenstad nagebouwd speciaal voor toeristen.

Een misser is het interview met de eigen uitgever, Theo Bouwman (ex-PCM). Die heeft een beroerde reputatie omdat hij ooit PCM verkocht aan Britse roofridders. Interviewer Ben Havemans (ex-Volkskrant) stelt de juiste vragen, maar Bouwman toont weinig zelfinzicht. Ja, hij heeft er spijt van, maar het was niet zijn idee, en het was na zijn tijd. En dat toetje van anderhalf miljoen dat hij kreeg? Och, vergeten. Babyboomers zeggen niet graag sorry.

    • Wilfred Takken