Opinie

    • Frits Abrahams

Zing ook het Wilhelmus

Sybrand Buma vindt dat onze kinderen op school weer, net als vroeger, het Wilhelmus moeten leren zingen, en niet zittend, maar stáánd. „We willen dat er respect is voor het Wilhelmus’”, zei hij in De Telegraaf.

Uit deze woorden van Buma leid ik af dat ook ik destijds het Wilhelmus staand naast de schoolbanken moet hebben geleerd. Daarom heb ik een teleurstellende mededeling voor de CDA-leider: er is niets van blijven hangen. Deze schoolervaring ben ik vergeten of heb ik totaal verdrongen, gezien het feit dat ik al na enkele regels van het Wilhelmus begin te haperen.

Misschien is dat ook wel dé reden waarom ik nooit in het Nederlands voetbalelftal heb willen spelen: ik wist dat het een afgang zou worden nog voor de wedstrijd was begonnen. Je zult altijd zien dat je tijdens het spelen van de volksliederen net tussen de enige twee spelers komt te staan die het volkslied redelijk goed kennen.

Ook de bondscoach op de bank (nee, sorry Buma, náást de bank) zal uit volle borst meezingen; hij heeft er tot na middernacht voor de spiegel hard op geoefend. En daar sta jij dan met je mond vol tanden terwijl zij voor de tv-camera’s de longen uit hun lijf zingen. Het enige wat je rest, is potsierlijk playbacken als een schlagerzanger op z’n retour.

Buma zal hopelijk begrijpen dat ik me deze vernedering heb willen besparen. Voor het overige sta ik vierkant achter zijn wens om het Wilhelmus en het koningshuis nieuw leven in te blazen, ook al heeft prins Bernhard – zou God al zijn ziel hebben? – dat niet helemaal verdiend. Buma heeft hem zijn misstappen kennelijk al vergeven, gelet op zijn uitspraak: „Het hoogste wat wij in Nederland hebben is de waarde van ons koningshuis.”

De vraag is wel of de maatregel die Buma de scholen wil opleggen, voldoende zoden aan de dijk zal zetten. Ik vermoed dat we verder dan de schoolbanken moeten denken. Wij, volwassenen, zullen onze kinderen het goede voorbeeld behoren te geven.

Ik stel daarom voor dat al het personeel van overheidsinstellingen de werkdag op het kantoor begint – uiteraard naast de bureaus – met het aanheffen van ons volkslied. Weigeraars, de zogenaamde Wilhelmusweigeraars, kunnen strenge taakstraffen verwachten, zoals het schoonhouden van de koninklijke paleizen en het verplicht bijwonen van álle door leden van het Koninklijk Huis te verrichten openingen, dus niet alleen die van koningin Máxima.

Zodra deze maatregel bij de overheid goed wordt uitgevoerd, komt ook het bedrijfsleven aan de beurt. Om stipt half negen ’s morgens verzamelen alle medewerkers van alle Nederlandse bedrijven zich tussen de bureaus of de werkbanken, waar ze unisono het volkslied zullen meezingen, dat op dat moment door álle nationale zenders wordt uitgezonden. Smoezen („Het lied ontroert me te veel”) om zich hieraan te onttrekken, zullen niet worden geaccepteerd. Wat ze in Noord-Korea kunnen, kunnen wij ook.

Geert Wilders liet weten dat hij het voorstel van Buma „prachtig” vindt en voegde er nog het hijsen van de vlag aan toe. Hij betreurde wel dat Buma in november een vergelijkbare PVV-motie niet wilde steunen. Wilders vergeet dat imitatie nog altijd de hoogste vorm van bewondering is, zeker in tijden van verkiezingen.

    • Frits Abrahams