Recensie

Stijl van Laura Marling is een beetje gestagneerd

Hoewel Laura Marling op haar vorige album Short Movie (2015) nog leek over te stappen van eigentijdse folk naar het domein van de elektrische rock, is die ontwikkeling op haar nieuwe, Semper Femina, weer teruggedraaid. De elektrische gitaar duikt op in het weerbarstige slotnummer, maar verder klinkt dit zesde album van de Londense Marling veelal akoestisch: van de ‘geplukte’ contrabas tot de ritselige percussie en prachtig langgerekte strijkers in opening ‘Soothing’, tot het gitaargetokkel in ‘Wild Once’.

Rijke instrumentaties worden afgewisseld met soberder liedjes, zoals ‘Wild Fire’ en ‘Next Time’, en hoewel het allemaal verfijnd, mooi gedoseerd en sfeervol is, klinkt haar bedachtzame parlando, zoals in ‘Wild Once’ inmiddels bekend. Een voor Marling opzienbarend nummer zoals ‘Gurdjieff’s Daughter’, van Short Movi, ontbreekt hier. Laura Marling heeft nog altijd veel te zeggen, maar haar persoonlijke stijl is een beetje gestagneerd.

    • Hester Carvalho