Foto Ans Brys

‘Moslims worden ook verliefd’

Michaël Ruppert (29) en Adin Lubis (22) leerden elkaar kennen in Indonesië. Ze wilden trouwen, maar haar familie was fel tegen een huwelijk. Ze trouwden in het geheim en vertrokken naar Nederland. „We willen laten zien dat twee culturen heel goed samengaan.”

In het Zeeuwse Kamperland zitten Michaël Ruppert (29) en Adin Lubis (22) in het huis van zijn moeder met een ontbijtbord op schoot. Zachte bolletjes met boter en hagelslag. „In Indonesië was dat wel anders”, zegt hij met heimwee in zijn stem. „Daar aten we ’s ochtends nasi en vlees, heel uitgebreid.” Een voorliefde voor Indonesisch eten is niet het enige wat hij overhield aan zijn wereldreis. „Ik had nooit verwacht dat ik zou trouwen en moslim zou worden.” „Ik dacht anders ook niet dat ik met een westerling zou trouwen”, zegt Adin Lubis in het Engels. Ze lacht.

Het stel is gelukkig, maar dat ging niet vanzelf. „Er is zo veel gebeurd, ik kan het zelf ook nog niet helemaal bevatten”, zegt Michaël. „We zitten er eigenlijk nog middenin.”

Hij was student toen hij vier jaar geleden zijn koffers pakte. Zijn opleiding om legerofficier te worden, viel tegen. Hij besloot op reis te gaan. Op Facebook hield hij een blog bij. Hij stuurde zijn volgers ansichtkaarten. Veel volgers antwoordden met een donatie of een vliegticket. Zo kwam hij gratis in Afrika, Azië, Canada en de VS. Zestig landen bezocht Michaël. Onderweg sliep hij bij zijn volgers.

‘Kat op het spek binden’

In Maleisië en Indonesië kwam hij in aanraking met de islam. Toen de ramadan aanbrak, ging hij op zoek naar een lokale familie om de vastenmaand door te brengen en zo meer te leren over het geloof. Adin bood een slaapplaats aan, via couchsurfing.com. Eerder hadden een paar meisjes en een stelletje bij haar en haar familie gelogeerd. Toen Adin vertelde dat dit keer een jongen kwam logeren, reageerden haar ouders laconiek: „Prima.”

Michaël kwam terecht in een groot vrijstaand huis in Medan, met veel personeel. De familie nam hun gast overal mee naartoe. „In korte tijd leerde ik de familie heel goed kennen. Ik ontmoette zelfs alle ooms en tantes, nichtjes en neefjes.” Adin en Michaël werden in die maand goede vrienden.

‘Het is moeilijk uit te leggen, maar ik voelde rust en kalmte door de islam’

De ideale omstandigheden om verliefd te worden? „Nou, dat was ik toen nog niet,” zegt Michaël. Zijn vrouw trekt een wenkbrauw op. „Je zei telkens tegen mijn tante dat je met me zou gaan trouwen”, zegt ze. Michaël lacht: „Ja, maar dat waren grapjes. Wist ik veel dat we echt zouden gaan trouwen.”

Vrienden en familie in Nederland begrijpen niet dat Adins ouders me hadden uitgenodigd om bij ze te logeren, zegt Michaël. „Dat is de kat op het spek binden, zegt mijn moeder.” Maar haar zag dat niet zo, zegt Adin. „Ze zijn modern, ze reizen veel en niet-moslims zijn welkom. Tegelijkertijd hebben ze traditionele opvattingen over wat goed voor hun kinderen is. Voor hen ging dat prima samen.”

Na de ramadan ging Michaël lessen over de islam volgen in Kuala Lumpur in Maleisië. „Ik was door mijn reizen veel met de islam in aanraking gekomen, maar ik wist er niet het fijne van. Mensen die ik tegenkwam of bij wie ik logeerde, praktiseerden hun geloof, maar legden niets uit. Als ze gingen bidden, zeiden ze: ga maar even iets voor jezelf doen.”

Op slag verliefd

Terug in Jakarta realiseerde hij zich dat hij eigenlijk al als een moslim leefde. „Dat ging geleidelijk. Tijdens het reizen was ik al gestopt met drinken, ik at geen varkensvlees en ik was steeds vaker in de moskee te vinden. Dat ging vanzelf, omdat ik alleen maar met moslims omging.” Zijn bekering zag hij niet als een grote stap, maar als een logisch gevolg van zijn nieuwe levenswijze.

In Jakarta kon ik vrij zijn.

„Het is moeilijk uit te leggen, maar ik voelde rust en kalmte door de islam. In Nederland had ik me altijd onrustig gevoeld.” In de Sunda Kelapa moskee in Jakarta sprak hij in oktober 2015, in aanwezigheid van de imam en twee getuigen, de geloofsbelijdenis uit.

Adin was ondertussen ook naar Jakarta gekomen. Na haar studie journalistiek aan de universiteit van Medan kon ze in de Indonesische hoofdstad aan de slag als producer bij een televisiezender. Haar ouders waren trots en na enig aandringen accepteerden ze dat zij er alleen ging wonen. „In Medan voelde ik me opgesloten, mijn ouders controleerden mij bij alles wat ik deed. In Jakarta kon ik vrij zijn.” Adin en Michaël begonnen regelmatig af te spreken. Adin dacht nog steeds dat ze gewoon vrienden waren. „Ik dacht dat alle westerse jongens zoveel met meisjes omgingen, wist ik veel.”

Op een avond gingen ze naar de film in het chique winkelcentrum Kuningan City in Jakarta. Michael was bloednerveus. „Ik had haar nog nooit aangeraakt, behalve toen ze een keer bijna viel en mijn arm vastgreep.”

Enigszins ongemakkelijk zaten ze naast elkaar in de bioscoop. Bij een eng stukje van de film pakte Adin Michaëls hand vast en liet die de hele film niet meer los. Tot het licht weer aanging. Voordat ze naar buiten liepen, pakte hij haar handtas en stopte er een envelop in. Ze mocht die pas thuis bekijken.

‘Dit is niet een kaart zoals ik naar zoveel volgers heb gestuurd’, las ze. ‘In alle landen waar ik ben geweest, kwam ik niet een meisje tegen dat zo bijzonder is al jij. Liefs, Michaël.’

Adin was op slag verliefd: „Die kaart vond ik zo verschrikkelijk lief. Ik had nog nooit zoiets gekregen. Ik voelde dat hij het meende.” Het was het begin van hun relatie.

Zegen van de imam

De week daarna vertelden ze haar ouders dat ze wilden trouwen, ze wilden geen relatie in het geniep. Het nieuws viel slecht. Vooral haar moeder was in alle staten. „Ze schreeuwde, schold, het was vreselijk”, zegt Adin. In de plannen van Adins moeder voor haar dochter paste geen „rare westerling”. Ze had al een neef op het oog, wist Adin. „Haar moeder had zelfs een bruidsjurk klaarliggen”, zegt Michaël. De weerstand had volgens hem niets met religie te maken. Michaël was immers al moslim. „Het is iets cultureels. Ze wilden iemand uit hetzelfde gebied. En met aanzien, want haar familie heeft een hoge status.”

Adins familie lokte haar naar het ouderlijk huis. Ze zeiden dat ze over de situatie wilden praten. In plaats daarvan sloten ze haar op in een kamer. Adin probeerde te vluchten, maar haar oom hield haar tegen en sloeg haar een blauw oog en een gekneusde hand. Michaël had al die tijd contact met Adin via Whatsapp, maar was machteloos. „Naar de politie gaan kon niet omdat die in Indonesië zo corrupt is. De familie van Adin zou ze toch omkopen.”

Adin vluchtte een paar weken later alsnog. Zij en Michaël trouwden in het geheim, zonder goedkeuring van haar ouders en zonder ringen, maar met de zegen van de imam. Kort daarna verlieten ze het land, in de wetenschap dat de familie hen zocht en de angst dat ze Adin zouden ontvoeren. Op 7 september kwamen ze aan in Nederland.

De wittebroodsweken brachten ze in het koude Zeeland door. Adin is er de enige moslima in de wijde omgeving, maar de vrienden en familie van Michaël reageerden hartelijk, zegt ze. Michaël: „Ook het jaar ervoor, toen ik vertelde dat ik me bekeerd had, vond iedereen het prima. Ik had al zo veel over de islam verteld.” Zijn moeder is van huis uit katholiek, maar voedde haar zoon niet met het geloof op.

Ook op zijn blog had Michaël uitgebreid verslag gedaan van zijn bekering. Volgers reageerden massaal met allerlei vragen. Vaak over vooroordelen. Moslims vroegen of het klopt dat in het Westen iedereen elke dag dronken is. En westerlingen wilden weten of het echt zo is dat vrouwen in moslimlanden worden onderdrukt.

Terug naar Indonesië

Michaël ziet zichzelf als een brug tussen oost en west. Zoals ook zijn huwelijk dat is. Daarom ook doen ze met foto’s en vlogs verslag van hun leven samen. „We willen laten zien dat twee culturen heel goed samengaan. Wij zijn het perfecte voorbeeld. En we willen laten zien dat moslims heel gewone mensen zijn die ook verliefd worden en leuke dingen doen.”

Adin werkt in Zeeland als freelancejournalist voor media in haar thuisland. Zo maakte ze een reportage over de Sinterklaasintocht, die werd uitgezonden op de Indonesische televisie. Maar omdat ze daar niet van kan rondkomen, pendelen ze sinds kort samen tussen Zeeland en Leuven, waar Michaël werkt als manager in een callcenter.

Adin begint binnenkort aan Nederlandse lessen. Ze missen het Indonesische leven. Familieleden van Adin reageerden al positief op hun berichten op sociale media. „Tantes hebben ons gefeliciteerd, zelfs mijn vader zei dat hij blij voor me was”, zegt Adin. Ze hopen dat ook haar moeder het huwelijk zal accepteren. Als dat gebeurt, verhuizen ze onmiddellijk terug. Michaël: „We willen een traditionele Indonesische bruiloft vieren.”

    • Yasmina Aboutaleb