Hij ging voor het podium, en hield woord

EK indooratletiek

Liemarvin Bonevacia bezorgde Nederland met brons op de 400 meter de enige medaille. Hij heeft het in zich populair te worden.

Liemarvin Bonevacia viert zijn bronzen medaille. Foto Srdjan Suki/EPA

De Curaçaose atleten blijken in velerlei opzichten een verrijking voor de Nederlandse atletiek. Ze zijn goed, mediageniek en winnen medailles, met sprinter Churandy Martina als vrolijk boegbeeld. In zijn voetsporen treedt Liemarvin Bonevacia, een minstens zo blijmoedige, 27-jarige 400-meterloper. Die won, na de derde plaats op de EK afgelopen zomer in Amsterdam, zaterdag in Belgrado ook brons op de EK indoor. Wederom maakt Nederland kennis met een sporter van wie de opgewektheid afspat.

Decennia werd er in Nederland niet omgekeken naar atleten uit het Caraïbische deel van het koninkrijk. Waarom ook? Die hadden hun eigen bond, hun eigen olympisch comité en hun eigen wedstrijdcircuit. Tot het Internationaal Olympisch Comité (IOC), als gevolg van de bestuurlijke herinrichting van die overzeese gebiedsdelen, de Nederlandse Antillen niet langer erkende als een zelfstandige natie. De sporters van Curaçao werden daardoor gedwongen een keus te maken tussen Aruba of Nederland. Na de nodige aarzeling – Nederland is ver en allerminst tropisch – werd de weg naar het moederland gevonden. Gestaag druppelden de Curaçaose atleten Nederland binnen, gelokt door het geld en de goede faciliteiten.

Eerst staken de sprinters Churandy Martina, Hensley Paulina en Brian Mariano de Atlantische Oceaan over, later gevolgd door de 400-meterlopers Terrence Agard en Liemarvin Bonevacia. En met hen kwamen de successen, met name van Martina, die Europees kampioen werd op zowel de 100 als 200 meter en afgelopen zomer op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro op de 200 meter net naast een medaille greep. Die sprinters gaven ook de estafetteploeg op de 4×100 meter een boost, met de Europese titel in 2012 in Helsinki als voorlopig hoogtepunt.

Verhuizing naar Nederland

Bonevacia koos pas voor Nederland na de Olympische Spelen van 2012 in Londen, waaraan hij deelnam als onafhankelijk atleet. Vanwege zijn studie bedrijfsmanagement aan de universiteit op Puerto Rico lag een verhuizing naar Nederland logistiek gecompliceerd. Uiteindelijk maakte Bonevacia de stap. Hij vond een manier om zijn studie en training onder leiding van José Ludwig Rubio op Puerto Rico te combineren met zijn fragmentarische verblijf in Nederland. Daar werd hij tijdens wedstrijden eerst begeleid door voormalig bondscoach Wigert Thunnissen en bij de EK in Belgrado door Bart Bennema.

De coach van Dafne Schippers was aangenaam verrast door Bonevacia’s medaille, temeer daar de atleet zich niet specifiek op het indoorseizoen had voorbereid. Bennema ervoer hem als een prettige, directe jongen met wie een goed strijdplan is te maken. Weliswaar in overleg met Rubio vanuit Puerto Rico, maar in Belgrado zette Bennema de accenten.

„Liemarvin is nog wat onwennig op de binnenbanen, in die zin dat hij nog niet goed weet waar hij wel of niet moet aanzetten”, zegt Bennema telefonisch vanuit Belgrado. „In de halve finale speelde zijn hamstring op, waardoor hij de race met de handrem erop moest uitlopen, maar in de finale ging hij voluit en heeft-ie het de Tsjechische Europees kampioen Pavel Maslák knap moeilijk gemaakt. Zelf meende hij zilver verspeeld te hebben, maar ik vond dat de Pool Rafal Omelka, die hem voorbijliep, een cleane race liep.”

Bennema ziet Bonevacia als een typische toernooiloper; goed zijn op de momenten dat het verlangd wordt. Om de grote finales te halen zal de atleet in zijn ogen moeten groeien naar een stabiel niveau van een tijd rond de 44,5 seconden. Bennema: „Pas dan kan hij op buitentoernooien de stap naar finaleplaatsen maken. Ik denk dat hij het in zich heeft, want Liemarvin is in alle facetten groeiende. Hij wordt steeds beter, maar zal voor de topacht van de wereld echt moeten verbeteren.”

Branieachtig

Buiten de baan heeft Bonevacia alles in zich om een populaire sporter te worden. Hij is extravert, op het branieachtige af, en spreekt met een sterk Antilliaanse tongval. Als hij iemand bedankt heeft hij het bijvoorbeeld over ‘een dankje aan’. Als hii zijn ambities onder woorden brengt, spreekt hij over ‘een muurtje verder denken’. En dat doet hij, want bescheidenheid is niet zijn deugd. De atleet wil de eerste Europeaan worden die een tijd in de 43 seconden gaat lopen. Buiten wel te verstaan, want indoorwedstrijden ziet Bonevacia als trainingen. Zijn persoonlijk én Nederland record staat op 44,72, het Europees record op 44,33.

Over zijn race was Bonevacia vanzelfsprekend enthousiast, mede vanwege de lage verwachtingen. „Niemand zag in mij een medaillewinnaar. En hier sta ik”, zei hij zaterdag met veel bravoure. „Ik heb gezegd dat ik voor een medaille ging. Wie mij goed kent, weet dat ik woord houd. Mijn motto: als je iets doet, doe het goed. Het is een kwestie van mentaliteit.”

    • Henk Stouwdam