Ons oké-gebaar betekent ook poepgat

Wil je weten wat het is om wetenschapper te zijn? Bekijk de blogs op Faces of Science. Bijvoorbeeld over de betekenis van gebaren.

Als je in de vijfde of zesde klas van het vwo zit, denk je vast na over een studie. Stel dat je de wetenschap in wilt, maar nog niet weet in welke richting, wat dan? Dan moet je misschien eens kijken op de website Faces of Science.

Daar bloggen zo’n vijftig jonge mensen – de nieuwe ‘gezichten van de wetenschap’ dus – over hun onderzoek én over hun leven als wetenschapper. Die blogs geven een goed beeld van hoe het is om als natuurkundige te werken in Zwitserland – of om in Utrecht islamitische geschriften uit de Middeleeuwen te bestuderen.

Het best gelezen blog is dat van hersenonderzoeker Linda Drijvers. Ze schreef daarin over de misverstanden die gebaren in het buitenland kunnen oproepen. Als wij iets goed vinden dan steken wij een duim op. Doe je dat in het Midden-Oosten of dan voelen mensen zich beledigd. Daar betekent die opgestoken duim hetzelfde als de opgestoken middelvinger voor ons.

We zeggen ook wel eens ‘oké’ door een rondje te maken met wijsvinger en duim en je andere vingers omhoog te steken. Doe dat maar niet in Zuid-Amerika, want daar betekent dit gebaar poepgat.

Waarom houdt Linda zich eigenlijk bezig met gebaren? Omdat zij in het brein kijkt naar hoe wij met elkaar praten. Ze zet een scanner op iemands hoofd (een soort ‘haardroger’) en laat die persoon praten én dingen zien. Vervolgens kijkt ze welke delen van het brein in contact met elkaar staan.

Eh, dingen zien? Ja, want als je bijvoorbeeld in een lawaaiig café staat, hoor je elkaar slecht. Dan ga je ook letten op de gebaren van je gesprekspartner. Die combinatie van praten, luisteren en kijken zie je dan terug de scanner. Dat is wel een opgestoken duim waard.

    • Karel Berkhout