Opinie

    • Georgina Verbaan

Meteorologische lente

Georgina Verbaan

De meteorologische lente is aangebroken, lees ik. Het is leuk om te zeggen, meteorologische lente. Ik zou het wel honderdmaal kunnen zeggen. Maar na zo’n drieëndertig keer moet je iets dergelijks maar staken. Niet alleen omdat het geen zin heeft, er zijn wel meer dingen die geen zin hebben maar die evengoed een prettige sensatie veroorzaken in mond, hart en hoofd, maar omdat je jezelf niet volledig buiten de maatschappij wil plaatsen, puur en alleen omdat je er een zekere mate van trots uit put om meteorologisch foutloos uit je hapgat te krijgen. Ja, of wel, dan zou ik het vooral doen. Als je met niemand iets te maken wil hebben heeft het weer erg véél zin om meteorologische lente over je lippen te laten blijven rollen.

Ik herinner mij een aflevering van Dexter’s Laboratory – een cartoon met een protagonist van een jaar of acht, een genie, die dus Dexter heet en achter de boekenkast in zijn kamer een geheim laboratorium heeft alwaar hij in het geniep ’s werelds meest fantastische uitvindingen doet – waarin hij een manier bedenkt om zichzelf te helpen leren wanneer hij slaapt. Hij heeft een toets Frans, maar na een avond uitvinden heeft hij voor leren geen tijd meer. Hij zet een gigantische machine op zijn hoofd waar hij een plaat met Franse les inschuift en gaat tevreden slapen. De plaat blijft hangen op de omschrijving Omelette du fromage. Wanneer hij des ochtends slaperig de keuken binnen waggelt treft hij daar zijn aartsrivaal boven een kom ontbijtgranen; zijn oudere zus Dee Dee. Ze wenst hem evengoed een goedemorgen en hij antwoordt, nog half in het vagevuur der nacht verkerend; „Omelette du fromage”. Dee Dee heeft maar een paar vragen nodig om te concluderen; „It’s all you can say!”. Lang verhaal kort, tot zijn ontsteltenis, verwarring én geluk blijkt het het enige juiste antwoord tijdens zijn toets Frans.

De verwarring slaat al snel om in trots en een zekere zelfgenoegzaamheid wanneer hij met deze ene korte zin veel meisjesvolk blijkt aan te trekken, een groot medisch vraagstuk oplost en wereldvrede bewerkstelligt. Omelette du fromage is het antwoord op alles. Dexters wereldfaam is van die proporties dat hij al rap tot Time’s Person of the Year wordt gebombardeerd. Zijn zus Dee Dee duikt steeds op om hem „It’s al you can say! It’s all you can sa-hay!” toe te roepen. Het is, wanneer je deze aflevering bestudeert op YouTube (een activiteit die ik hogelijk aanbeveel wanneer u tijdens deze meteorologische lente wacht tot u uw natgeregende winterjas weer van de verwarming kan plukken) ook het enige dat zij nog zegt.

Als ik mij niet vergis is het natuurlijk ‘omelette au fromage’, maar laten we het even hebben over kaas. Dat is nu echt zo’n woord dat klinkt als wat het is. KAAAAAAAASS. Zo’n plakkerige k, die extra plakt vanwege die zeurende aa’s die erop volgen, en dan die vieze s om het zacht slissend af te sluiten. Bah. Maar het is natuurlijk geen onomatopee, want kaas maakt geen geluid. Als het goed is. Romig, ook zoiets. Of cake, dat is in de categorie kaas. Een erg smerig woord. Plakkerig, mag ik ook niet vergeten. En dan heb je nog kots, pap, knak en kak. Of ik iets wil zeggen met deze column? Nou, nee. Behalve meteorologische lente dan misschien.

    • Georgina Verbaan