Recensie

De verkiezingen zijn niet te vermijden op tv

Zap

Geert Wilders werkte mee aan een portret van de Belgische tv. Het meest memorabele moment van de avond kwam in Nieuwsuur, toen Alexander Pechtold een vraag kreeg over levensbeëindiging.

Geert Wilders en Peter Kee in 'Check-Point' (Canvas).

De belangstelling van de buitenlandse pers voor onze Kamerverkiezingen is overweldigend. De Duitse correspondente Annette Birschel meldde in EénVandaag (AVRO-TROS) dat ze de aanvragen nauwelijks aan kan en wel dagen van 48 uur zou kunnen gebruiken: „Voor populisten is Nederland de kwartfinale, Frankrijk de halve finale en Duitsland de hoofdprijs.”

Birschel legt uit dat je wel journalisten op Nederland af moet sturen die land en cultuur goed kennen, want het gaat vaak helemaal mis als je informatie op internet bij elkaar moet sprokkelen. Daarom vroeg de Vlaamse zender Canvas ook de Nederlandse tv-makers Peter Tetteroo en Bernard Krikke voor een geheel aan PVV-lijsttrekker Geert Wilders gewijde aflevering van de achtergrondrubriek Check-Point.

Voor volgers van de Nederlandse media bevat dat portret niet heel veel nieuws. De schoorvoetende bekentenis van Alexander Pechtold (D66) dat hij bedreigd was na het opnieuw verspreiden door Wilders op Twitter van een gephotoshopt beeld van Pechtold in een Hamas-demonstratie vormde de uitzondering. Pechtold wilde er zo min mogelijk over kwijt, maar wel dat het iets te maken had met de woorden „kogel in kop” en dat hij aangifte had gedaan.

Tetteroo en Krikke hadden een oude schoolvriend van Geert Wilders uit Venlo gevonden die onherkenbaar in beeld wel iets kwijt wilde over hun punkverleden. En dat Geert toen al vrij autoritair was en sommige van zijn vrienden „slaven” zou hebben genoemd. Hij viel verder toen al enigszins uit de toon, als fanatiek SP-aanhanger.

Het zijn variaties op eerdere profielen van Wilders. Ook voor ons niet onbekend: zijn categorische weigering om in talkshows als Pauw & Jinek te verschijnen. Meerwaarde biedt wel het op camera vastleggen, in de wandelgangen van de Kamer, van zo’n beleefd doch keihard nee van Wilders tegen Peter Kee, politiek redacteur van Pauw. Kee was vooral verbaasd over de vriendelijke toonzetting, wat hij toeschreef aan de aanwezigheid van die camera. Eerder had hij, op de dag van de aanslagen in Brussel, al eens een eerdere laatste poging gewaagd, Wilders zou hem toen, zich half omdraaiend in het voorbijgaan, hebben toegeroepen: „Pauw? Ik ga nog liever naar Molenbeek!”

Op de Nederlandse televisie telde ik donderdagavond zeven programma’s die geheel of voor een belangrijk deel gewijd waren aan de verkiezingen. Dat is veel, en omdat er nog steeds weinig beweging zit in de campagnes en de peilingen, betekent dat ook veel herhaling van zetten.

Het meest memorabele moment deed zich voor in Nieuwsuur (NOS/NTR) dat zich toch al onderscheidt door de kwaliteit van de lange gesprekken met alle lijsttrekkers van partijen die nu in de Kamer vertegenwoordigd zijn. Pechtold kreeg naar het leek onverwachts een vraag van een in Nieuwspoort aanwezige kiezer voorgelegd, die met belangstelling uitkeek naar de gang van zaken rond het wetsvoorstel van D66 om hulp bij levensbeëindiging voor 75plussers mogelijk te maken. Hij vroeg waarom het leven voor hem dan nog minimaal achttien jaar zou moeten voortduren.

Pechtold liet een relatief lange stilte vallen, om vervolgens te laten merken dat hij dit een „heftige vraag” vond. Vervolgens toonde hij meeleven en zei dat hij persoonlijk die leeftijdsbeperking niet nodig had gevonden, maar dat het nu eenmaal een eerste stap was.

De behendigste en meest aanwezige campagnevoerder van dit moment liet daarmee zien dat hij ook in staat is snel naar een ander niveau te schakelen.

    • Hans Beerekamp