Foto Greg Williams

Ed Sheeran: ‘Ik voelde dat ik nog weinig had geleefd’

Ed Sheeran (26) is terug van een jaartje reizen. De popster wilde een achterstand bij zichzelf en zijn vrienden inhalen. ‘Het publiek was toe aan een break van mij’.

Een tijdje van de radar. Dat was het grote verlangen van de Britse popster Ed Sheeran nadat hij 179 shows in een wereldtournee had gegeven naar aanleiding van zijn tweede album X (Multiply). Na de laatste concerten in Australië, in december 2015, liet de zanger via de sociale media weten dat hij even offline ging en reizen.

Sinds Sheeran doorbrak met het nummer The A Team, een platencontract tekende en in 2011 het album + (Plus) uitbracht, was vrije tijd spaarzaam. Het singer-songwriterwonder met zijn olijke, ‘gewone’ uitstraling, dat in zijn eentje op de akoestische gitaar zoete liefdesodes en sociaal bewuste liedjes bracht, of freestylend imponeerde met snellere wordflows, won snel een publiek. Hij maakte nog een plaat – X (Multiply). Schreef aan de lopende band muziek, voor zichzelf, voor en met anderen. Kreeg belangrijke muziekprijzen (een Grammy voor zijn ‘liedje van het jaar’ Thinking Out Loud). Trad op en trad nog véél meer op.

De clip van Thinking Out Loud.

Ed Sheeran (26) werd de held van de mainstreampop, met zijn breed in de smaak vallende liedjes een recordbrekend artiest op Spotify (4,7 miljard streams) en YouTube (3,5 miljard keer bekeken).

Intussen zag Sheeran hoe zijn jeugdvrienden uit Framlingham, Suffolk samen op vakantie gingen. Ze gingen studeren of er na hun middelbare opleiding een jaartje tussenuit. Ze werden verliefd, kregen relaties en stichtten gezinnen. Dat Sheeran besloot een heel jaar vrij te nemen was dan ook „om een achterstand bij mijzelf en bij mijn vrienden in te halen”.

„Ik heb professioneel vrij veel bereikt, maar persoonlijk gezien was er nog nauwelijks iets”, vertelt hij. „Ik ben op mijn zestiende van huis en school vertrokken naar Londen. Ik heb vanaf die tijd alles gedaan om een muziekcarrière op te bouwen. Ik voelde dat ik nog maar weinig had geleefd. Jaren van intens werken hadden me vooral behoorlijk uitgeput.”

De zanger is net gearriveerd uit Londen. Een rommelig rood kapsel, gedrongen postuur. Kleine lachoogjes achter zijn zwarte brilmontuur verraden een tekort aan slaap. Schuchter is hij. Professioneel als we praten in een conference room van zijn Amsterdamse hotel, een malle setting van een tafel en twee stoeltjes in het midden van de ruimte.

Zijn sabbatical? Fantástisch. „De eerste maand werd ik wakker denkend dat ik iets moest doen, tot ik besefte dat er juist niets hoefde. Vervolgens heb ik mijzelf aardig lui gemaakt.” Met zijn vriendin, een schoolliefde, reisde hij naar IJsland, Australië, Nieuw-Zeeland, Fuji en Japan.

Rustig verliefd

Een tijd weg van hitlijsten, fans, uitverkochte zalen – het heeft hem veranderd, knikt hij. „Het was de eerste keer dat ik rustig verliefd kon zijn. Gesprekken voeren zonder op mijn telefoon te kijken. Mijn brein leek weer aan te gaan. En weet je, het publiek was misschien ook wel toe aan een break van míj.”

De single Shape of You van het nieuwe album.

De werkdruk, het energieslurpende circus van een geldpompende muziekindustrie; Sheeran kent het klappen van de zweep. Dat hij na zes jaar „nog niet helemaal was doorgedraaid” betekent dat hij het ergste wel gehad heeft. Merkwaardig vindt hij dat hij zoveel artiesten heeft zien komen en gaan in diezelfde periode. „Gelanceerd als de grootste artiesten van het moment en nu allang weer verdwenen. Niet omdat ze aan iets nieuws werken, maar omdat ze niet tegen de hoge druk opgewassen waren.”

Hoe Sheeran overeind blijft? Daarover kan hij kort zijn, met een blik op zijn manager die verderop zit te werken. „Ik houd mijn team heel klein. Too many cooks spoil the broth.” En muzikaal? „Door muziek te blijven maken waarin je gelooft.”

Afgelopen december doorbrak hij de stilte door op de sociale media een cryptische hint te plaatsen naar de vormgeving van een nieuw, derde album: een blauw vlak. Nu ja, stilte. Zijn liedjes voor anderen – Love Yourself voor Justin Bieber en Cold Water voor Major Lazor – waren wel nog even nummer 1-hits geworden.

Recentelijk, bij de uitreiking van de Grammy Awards in Amerika trad hij weer vol voor het voetlicht. En ook bij de Britse evenknie, de Brit Awards, onderstreepte hij zijn comeback, bijgestaan door Stormzy, een 23-jarige grime rapper uit Londen.

De twee voorbodes van zijn album Castle On The Hill zijn deze weken al uitgegroeid tot hits: een weemoedig gitaargedreven ode aan zijn jeugd in Suffolk en Shape Of You, een catchy upbeatliedje dat uitblinkt door een perfecte marimba-hook. Het album ÷ (Divide) kwam in de nacht van donderdag op vrijdag uit.

Luister hier het hele album ÷ (Divide).

Sheerans motivatie om „zijn belangrijkste werk ooit te maken” valt te begrijpen. De muzikant schiet een beetje door in zijn streven naar een popklassieker als „mijn Goodbye Yellow Brick Road of Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Maar de passie die hij had om dit album aan te pakken alsof het zijn eerste was en tegelijk zijn laatste, is mooi. „Alles erop moet tonen wat ik kan, en daarnaast hoop ik dat de liedjes blijvend zijn.”

Zoals de naam ÷ (Divide) impliceert is het album een (ver)deling. Een collage in toon en sfeer, gitaarliedjes en moderne pop met hints naar r&b. Waren zijn twee vorige albums sterk beïnvloed door liefdesverdriet, bij het schrijven van nieuw werk voelde Sheeran zich juist behoorlijk gelukkig. In de opener Eraser schetst hij al rappend zijn leven, de zanger zonder 9-tot-5 baan, zonder gestudeerd te hebben. Hij roept op tot naastenliefde (What Do I Know), schreef een liedje over zijn grootmoeder (Supermarket Flowers) en er zijn diverse liefdesliedjes zoals de ballade Perfect die als eerste het licht zag. Zijn broer arrangeerde het nummer voor een zestienkoppig orkest.

Geen gitaar aangeraakt

Noemenswaardig is ook de gitaarsolo van John Mayer, die hij benaderde toen Sheeran het zelf op gitaar verknalde. „Hij en Eric Clapton zijn wat mij betreft de beste gitaristen.” Tegen zijn manager: „Dat doet me denken, laten we Eric deze week de elpee sturen voordat hij uitkomt.”

Het grootste deel van het album schreef hij al voor zijn reizen. „Toen heb ik eigenlijk geen gitaar aangeraakt”, zegt hij. „Pas toen ik terug ging, ben ik het album gaan afmaken. Hoe meer ruimte je krijgt, des te beter een album kan worden. Werken zonder tijdsdruk heeft een goede uitwerking. Het voelde luxe.” Componeren valt Sheeran tamelijk makkelijk. „Ik zoek de melodie een beetje mompelend. Dan kunnen me ineens ook woorden invallen.”

Veel plezier en inspiratie haalt hij uit samenwerkingen. Als de naam van de Nederlandse ster-dj Martin Garrix valt betrekt zijn gezicht. Hij vindt het pijnlijk dat hun track samen niet is uitgebracht. Sheerans label blokkeerde de release; eigen nummers krijgen prioriteit en een EDM dance-hit is niet de muzikale koers. „Heel stom. Zij hebben meer macht dan ik,” zucht hij. „Gelukkig is Rewind Repeat It wel ergens online te vinden.” Graag zou hij weer met Garrix samen zitten, wil hij benadrukken. Vooralsnog werkt hij nu met Britse hitzangeressen Jess Glynne en Anne-Marie, bekend van de Clean Bandit-hit Rockabye.

Het nummer Rewind Repeat It met Martin Garrix.

Zijn tournee, met twee avonden in de Ziggo Dome, Amsterdam, begint half maart. Net als bij zijn vorige concertreeks houdt Sheeran het relatief simpel: enkel de zanger met twee microfoons, gitaar en zijn loop station, waarmee hij middels pedalen stukjes kan opnemen en die vervolgens eindeloos kan herhalen (loops). Zo trommelt hij op zijn gitaar om de beat op te nemen, voegt koortjes en handklapjes toe, en bouwt het nummer uit.

Tot zijn schrik was hij zijn kenmerkende opnametechniek een beetje verleerd. En ook van zijn eigen songteksten moest hij weer veel opnieuw oefenen. Lachend: „Kun je het je voorstellen? Ik ben mijn eigen dvd Live at Wembley maar eens goed gaan bestuderen.”

Solo spelen bevalt hem meer dan met een band. Gewoon, zonder opsmuk, dichtbij en benaderbaar als ieders goede vriend. En het publiek waardeert het meer, denkt hij. „Ze zouden klagen als ik met een hele band kom. Het is veel echter in je eentje. Je maakt je eigen show en alles kan gebeuren.” Bij grote shows – in de Ziggo Dome zitten 17.000 mensen per show – ligt alles min of meer vast. Zo’n tien procent kan hij improviseren, schat hij. Soms valt de stroom uit. Soms breekt ineens zijn pedaal. Dan is het zaak koelbloedig te blijven.

Hoe komt hij zo onbevreesd en ontspannen op het podium? Jarenlange ervaring, vermoed hij. Een setlist met twaalf platinahits is ook best een comfortabele uitgangspositie. Maar het blijft de prestatie van een onemanband voor duizenden mensen. „Ach, op het podium kijk ik door de schijnwerpers in een groot zwart gat. Ik hoor ze, voel ze, maar om al die gezichten te zien steek ik het grote licht even aan.”

Het album ÷ (Divide) is nu uit. Concerten: 3 en 4 april, Ziggo Dome Amsterdam.

    • Amanda Kuyper