Column

Ideeën voor een laatste column…

Over de pathetische gewoonte van uitgevers om te mokken als een boek in de oorspronkelijke taal wordt besproken. Sorry, maar wij zijn uw folder niet.

Over een laatste column, geheel bestaand uit ideeën voor toekomstige onderwerpen, zoals Geert van Oorschot dat ooit deed voor Tirade, gepikt van Multatuli.

Over de betekenis van de Suzuki Swift in Kwaadschiks van A.F.Th. van der Heijden – door hem uitgelegd op de Vlaamse radio.

Over de neergang van een groot literair talent, Dimitri Verhulst.

Over de tientallen kleine uitgeverijen en drukkerijen (Avalon Pers, Statenhof Pers, Hof van Jan) die stiekem in kleine oplagen de mooiste boeken van Nederland maken.

Over spoilers en waarom de vrees voor het ‘verraden’ van de afloop bij goede boeken altijd ongegrond is. (Zie de herleesbaarheid van het verhaal over de man die geëxecuteerd werd en twee dagen later opstond uit de dood.)

Over de directeur van de Weekbladpers die droomt over een algoritme met een worst sales predictor. En dat je weet dat zo’n man nooit een boek heeft gelezen – laat staan begrepen.

Over de mop als het meest veronachtzaamde literaire genre. (Aan de hand van Hans Faverey)

Over de terugkerende impuls ontslag te nemen zodra een nieuwe roman van Leon de Winter wordt aangekondigd.

Over de suffe champagnefoto’s die uitgeverijen verspreiden van het tekenen van een contract. Waarna blijkt dat in het betreffende boek geen enkele champagnewaardige zin staat.

Over de mooie, met veel belastinggeld gemaakte schrijversportretten die de Publieke Omroep weigert uit te zenden.

Over hoe de Libris Literatuurprijs zichzelf tekort doet door geen verhalenbundels toe te laten.

Over ‘Cat in the Rain’, een van de schitterende vroege verhalen van Ernest Hemingway, lang geleden dringend aanbevolen door Pieter Steinz, maar pas na zijn dood gelezen.

Over de onwenselijkheid van ballen en sterren in de literatuurkritiek.

Over de pareltjes die soms te vinden zijn op de blogs van schrijvers als Elke Geurts.

Over de noodzaak Herman Brusselmans de Prijs der Nederlandse Letteren te geven. (Elk jaar herhalen.)

Over de theorie dat romans waarin personages naar Australië reizen, altijd mislukken. Zie ook onder: reisbeurzen.

Over de brandende noodzaak van schrijverssubsidies.

Over Kousbroek, Brouwers en slachtofferschap.

Over mijn (tot elke prijs geheim te houden) bewondering voor uitgevers. En de wetenschap dat grote concerns altijd slecht zijn voor boeken, schrijvers en de literatuur.

Over de noodzaak van een goede biografie over Louis Paul Boon, binnen drie jaar. (Dit is een aanbod.)

Over de beschamende gewoonte van uitgevers om geplakte hardbacks als ‘gebonden’ aan te prijzen.

Over de Heen-en-Weer-wolf en de Gruffalo als metafoor voor iets essentieels.

Over de stelling dat een criticus pas klaar is als hij een goed stuk over Don Quichot heeft geschreven.

Arjen Fortuin is scheidend literair redacteur van NRC. Dit is zijn laatste column op deze plaats.