Recensie

Een zingende Wende overtreft al het andere

De nieuwe voorstelling van Wende laat heel overtuigend zien hoe goed de moderniteit met de traditie kan samengaan.

Foto Romy Treebusch for Pupmag

Twee toetsenisten zitten aan weerszijden van het toneel en scheppen obsederende soundscapes via een ware batterij aan elektronica. En de blikvanger in het midden, soms aan de piano en vaak gevangen in priemend-blauw licht, is Wende – de zangeres die vroeger voluit Wende Snijders heette.

Een jaar of vijftien geleden viel ze voor het eerst op met haar ingeleefde uitvoering van klassieke Franse chansons, een genre dat in Nederland vrijwel geen gehoor meer kreeg. Daarna ging ze Engels zingen, in een hedendaags popidioom, en schreef ook steeds vaker zelf. In het Nederlands en het Engels.

Mens, haar nieuwe theaterprogramma, lijkt een tussenstand waarin allerlei eerder werk opnieuw opklinkt, van het dwingende Brel-chanson ‘Au suivant’ tot het honderd jaar oude spierballenlied ‘Mens, durf te leven’ en haar eigen dynamische ‘De wereld beweegt’ waarmee ze in 2008 de Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste theaterlied van het jaar won. Zo laat het ook heel overtuigend zien hoe goed de moderniteit met de traditie kan samengaan.

De Wereld Beweegt, waar Wende in 2008 de Annie M.G. Schmidtprijs voor won.

De moderniteit komt niet alleen van de bruisende geluidsgolven van de twee musici, die hier Yan en LudoWic heten, maar ook van de vijf nummers die Dimitri Verhulst speciaal voor deze show schreef. Zijn woordenspel sluit harmonieus aan bij de impressionistische zangteksten die Wende zelf schrijft. En ze lieten zich door haar ook effectief op muziek zetten. In het door Verhulst geschreven openingsnummer komen troost- en proostlied mooi samen: ‘Deze gin die gaat er in / voor al wat ik bemin…’

Lees ook het eerdere interview met Wende: “What the fuck is er mis met soft?”

Samen met theaterregisseur Marcus Azzini maakte Wende Snijders een associatief gerangschikt programma, waarin alles min of meer verwijst naar de vraag die ze zich hier stelt: hoe een mens moet leven tussen alle andere mensen die óók allemaal gelukkig willen worden. Geprojecteerde animaties op podiumformaat, met gezichtsloze mensen als etalagepoppen, illustreren dit menselijk gewemel – intrigerend, maar af en toe iets te overheersend. Daar komt bij dat de voorstelling ook zonder die beelden al superstrak gespannen is. Zo superstrak dat Mens soms even naar adem snakt.

Maar de intensiteit waarmee Wende zingt, overtreft al het andere.

    • Henk van Gelder