Opinie

    • Joyce Roodnat

Verrukkelijke Oscarblunder

Joyce Roodnat zag de Oscaruitreiking veranderen in #OscarsSoConfused. Ze ziet een weergaloze metafoor in het incident.

Moonlight-regisseur Barry Jenkins op het moment dat hij beseft dat zijn film tóch de Oscar voor Beste Film krijgt Foto Chris Pizzello/AP

O die Oscars. Hun presentatie is vacuüm getrokken. Toeval is verbannen, glitter en geweldige jurken (mijn favoriet: het brutale Azzedine Alaïa-toilet van Scarlett Johansson) verhullen een militaire controle. Des te verrukkelijker is het dat de show van 2017 op slag legendarisch werd door zoiets sufs als een verwisselde enveloppe.

En niet zomaar, maar bij het slotakkoord: de Oscar voor Beste Film en uitgerekend bij de strijd tussen de musical La La Land en het gettodrama Moonlight. Tussen old school Hollywood en een dubbel Hollywoodtaboe: zwart en homoseksueel. Vier jaar geleden vrolijkte Jennifer Lawrence de boel op door faliekant onderuit te gaan. Dat was niets vergeleken bij wat er nu gebeurde.

De mannen van La La Land stonden al te speechen. Ouders en collega’s werden bedankt, plus een „blue-eyed wife” (ik verzin dit niet, ik zou het niet kunnen). Maar ineens was toch Moonlight de Beste Film. En iedereen hield zich goed. De La La Landers verbeten zich keurig, de Moonlighters deden niet triomfantelijk. En wij? Wij waren getuige van een weergaloze metafoor: eerst landde de hoofdprijs bij het Hollywood-establishment. En terwijl niemand daarvan opkeek en iedereen die bekroning logisch vond, gebeurde het ongelooflijke: de Oscar moest worden afgestaan aan de outsider.

Het was goed voor een delirisch moment en voor prachtige tv. Het was vooral een klauw naar de filmindustrie. Immers, de Oscars zijn het resultaat van meeste stemmen gelden. Stemmen uit eigen kring die dus niet braaf naar de gedoodverfde winnaar gingen. En dankzij de kneuterige vergissing met de envelop kan niemand er meer omheen. #OscarsSoWhite werd #OscarsSoConfused.

Hoe voelen de filmcritici zich intussen die internationaal en eensgezind hadden beweerd dat La La Land de Oscar voor Beste Film niet kon ontgaan? Met velen schreven ze op wat ze niet konden weten.

Te vaak zegt iemand maar wat, in de hoop dat het waar is.

Ik lees een interview met Sonja Barend over haar oorlogsboek. Ze laakt de musical Soldaat van Oranje, die „hele gezinnen” de Tweede Wereldoorlog als heroïek aansmeert. Wat niet zo is. Ze had ook kunnen zeggen dat het zo interessant is dat gezinnen er in groten getale naartoe gaan. Want anders dan de film komt de musical uit bij de verschrikkingen van de oorlog, bij pijn, verlies en bij het onblusbare verdriet achteraf. Barend zag die musical zo lang geleden dat ze dat is vergeten.

    • Joyce Roodnat