Hoe een Zeeuws meisje plots is opgestaan

Lesley Kerkhove

De onbekende Lesley Kerkhove (25) verrast met een plaats in de kwartfinale in Kuala Lumpur. Haar vader leeft mee in Zierikzee.

Lesley Kerkhove in 2014 bij het toernooi in Rosmalen. Haar ouders staken tienduizenden euro’s in haar. „Ze werkt zo verschrikkelijk hard dat je het haar gunt.” Foto Joep Leenen

Robin Kerkhove opent de berging, achterin zijn kledingwinkel in het Zeeuwse Zierikzee. Er staat een bespanningsmachine, voor het bespannen van de tennisrackets van zijn dochters Lesley (25) en Romy (18). „Dat doe ik al vijftien jaar voor ze. Die meiden slaan steeds de snaren kapot.”

Kerkhove (51) is een typische tennisvader, enthousiast, ondersteunend, trots. Zijn oudste dochter is prof, de jongste was ook talentvol maar deed een stap terug. Zijn winkel ligt aan het historische Havenplein. Om negen uur opent hij deze woensdagochtend de deuren – hoe rustig ook, „je moet altijd open zijn”.

In de hitte van Maleisië, in Kuala Lumpur, speelt Lesley Kerkhove op dat moment haar partij in de tweede ronde. Pa kijkt niet. Van het volgen van live scores „word ik helemaal nerveus”. Zijn dochter beleeft op relatief late leeftijd haar doorbraak. Ze is een maand ouder dan Kiki Bertens en was in de jeugd niet minder dan haar. Maar waar Bertens doorstootte, stagneerde de ontwikkeling van Kerkhove.

Tot deze week won ze niet eerder een partij op WTA-niveau, het hoogste niveau. Ze verscheen wel regelmatig op Teletekstpagina 601, als ze was uitgeschakeld in de kwalificatie voor een grand slam. Nu maakt ze, voor het eerst, internationaal naam. Vrijdag treft ze in de kwartfinale de Japanse Nao Hibino.

Rafelranden

Het is een plotse opmars. Haar carrière speelde zich lang af in de marge, ze sprokkelde punten op challengers en futures, respectievelijk het tweede en derde niveau. Het is topsport langs de rafelranden, eenzaam zonder coach, vaak zonder lijnrechters, zonder ballenkinderen en nauwelijks publiek. Ver weg van de glamour van de grand slams.

Haar carrière kostte het gezin Kerkhove, een middenklassefamilie, veel. Toen ze junior was reed vader Robin soms 80.000 kilometer per jaar. In de beginjaren van haar profbestaan, toen de financiële ondersteuning van de bond wegviel, staken haar ouders er per seizoen minimaal 40.000 euro in.

Rackets, reizen, ballen, banen, eten, coaching, hotels – het leven van een tennisser is kostbaar. Robin: „Iemand anders had misschien allang een nieuwe Porsche gekocht. We gingen ook nooit op vakantie.”

Drie jaar geleden eindigde het huwelijk tussen hem en de moeder van Lesley. Het tennis was, achteraf, mogelijk een van de oorzaken. „Je bent daar altijd mee bezig, het zijn tropenjaren. Dan moet je van goeden huize komen om je relatie te kunnen onderhouden.”

Een „bescheiden, stoïcijns, Zeeuws meisje”, noemt haar vader haar. Ze groeide op in Zierikzee, stad van voormalig Ajax en Feyenoord-aanvaller Peter van Vossen. Ze ging met haar ouders mee naar LTC Zierikzee, begon daar op haar vierde. Haar droom is ooit de tophonderd halen, de Australian Open spelen – haar favoriete toernooi. Ze leeft in een tunnel, gaat nooit uit. Ook niet in Renesse, het discodorp op Schouwen-Duiveland.

Verlammend

Geld, verdiend met de kledingzaak, werd met liefde in haar loopbaan gestoken. Robin: „Dat meisje werkt zo verschrikkelijk hard dat je het haar gunt.” Grenzen aan de investeringen werden niet gesteld. „We hebben altijd gezegd: als we je kunnen helpen, helpen we je.”

De financiële steun werkte in zekere zin soms verlammend voor Kerkhove. „Ik legde mezelf erg veel druk op. Als ik verloor dacht ik: zij hebben alles betaald”, vertelt ze per telefoon vanuit Maleisië. „Waarom verlies ik, dacht ik soms. Als ik win, maak ik iedereen blijer. Vooral als ik een paar keer achter elkaar in de eerste ronde verloor vond ik het lastig.”

Drie jaar geleden werd ze zelfstandig, ze ging samenwonen met haar vriend. Ze is nu zelfvoorzienend. „Dat geeft mij veel vrijheid. De druk is weg”, zegt ze. „Ze speelt financieel quitte”, zegt haar vader, die haar helpt bij de boekhouding. Ze verdient bij door competitiewedstrijden te spelen, bij Zandvoort en in het Duitse Regensburg.

Sponsors heeft ze niet. Ja, haar autoverzekering wordt betaald door de geldschieter van het Middelburgse proftoernooi, waar ze het uithangbord van is. Een bekende van haar vader heeft „heel Zeeland afgelopen” op zoek naar sponsors. Hij benaderde onder anderen mosselbedrijf Koninklijke Prins & Dingemanse uit Yerseke. „Wat zou er nou mooier zijn dat zij haar sponsoren. Maar dat kan je vergeten. Die gaan jou niet even 10.000 euro geven.”

Ze is nog een onbekende, als zesde Nederlandse op de wereldranglijst met een 195ste plaats, al zal ze nu richting de 150 gaan. Haar profiel op de site van vrouwentennisorganisatie WTA bevat nog geen foto. De link naar haar Wikipedia-pagina leidt naar de site van de kledingwinkel van haar vader. Haar eigen site is sinds kort uit de lucht, die is alleen interessant als ze sponsors zou hebben, vertelt haar vader.

Het prijzengeld op de kleine toernooien, de wereld van Kerkhove, is laag. Vorige maand verloor ze in het Duitse Altenkirchen in de eerste ronde, opbrengst: 228 dollar. Sinds haar profdebuut in 2008 verdiende ze in totaal bijna 200.000 dollar.

Rini Stoutjesdijk

Ze werkt sinds kort samen met coach Erik Brummer. Maar door de financiële beperkingen kan hij niet mee naar alle toernooien. En ze wordt – kosteloos – begeleid door mental coach Rini Stoutjesdijk. Onlangs kwam hij in het nieuws: de KNVB zette de samenwerking met zijn bureau tijdelijk stop, na publicaties in De Telegraaf over mogelijke belangenverstrengeling met zijn goede vriend en technische directeur Hans van Breukelen.

Kerkhove vertelt dat zij met Stoutjesdijk werkt aan hoe ze partijen feller opent. Kerkhove, van nature een slow starter, verloor vaak de eerste set. Hij gaf haar onder meer de opdracht om wedstrijden vooraf te visualiseren Kerkhove:. „Ik begin nu standaard goed aan een partij.”

Het talent heeft ze, werd haar altijd gezegd. Maar het was wachten op die ene uitschieter, een week waarin alles goed zou vallen.

Ze vloog naar Kuala Lumpur, zonder dat ze wist of ze zou spelen. Met haar 195ste plaats zijn er weinig zekerheden. Bepalend als de ranking is. Inschrijven voor WTA-toernooien is als een bezoek aan het casino: ze weet niet wat het oplevert.

Voor Kuala Lumpur moest ze hopen op toelating tot de kwalificatie, waarin ze plaatsing voor het hoofdtoernooi kon afdwingen. Negen speelsters stonden hoger ingeschaald bij de kwalificatie voor ze begin vorige week haar vlucht boekte. Bij vertrek waren het er nog drie. „Ik nam het risico.” Als een van de laatsten werd ze toegelaten, nadat anderen zich terugtrokken met blessures of omdat de reis te ver was.

Ze heeft vier wedstrijden op rij gewonnen. Het is haar toernooi, uit het niets. „Dit wil ik nu elke week.”

    • Steven Verseput