Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Weer iets doms

Marcel

Ik ging langs bij mijn bejaarde moeder in Velp. Ik trof haar hoofdschuddend boven het reepje Perzisch tapijt op de keukentafel. „Ik heb weer iets doms gedaan.” Naast de theepot lag een folder van 50Plus met het hoofd van Henk Krol gefotografeerd in betere tijden. „Gekregen bij de hoorwinkel”, zei ze, want ze zag heus wel dat ik er afkeurend naar keek. „Ik had van de zenuwen weer te hard aan de knopjes gedraaid, moest-ie weer worden bijgesteld.”

Ik zei dat ik genoot van de manier waarop ze van de media Henk Krol behandelden. Ze dienden niet alles in één keer op, maar sneden elke werkdag een plak van het aangeschoten wild, zodat we langer van de onbenul konden smullen.

„Ach…” zei mijn moeder, „die man doet ook maar zijn best.”

Ze zat met haar eigen domme dingen, maar zag er zichtbaar tegenop om erover te beginnen.

Ze blies over haar thee.

„Als ik het zeg vind jij mij natuurlijk weer dom.”

De laatste keer dat we zo tegenover elkaar hadden gezeten was nadat ik twee dagen in haar huis naar aantekingenboekjes van mijn vader had gezocht en zij zich opeens herinnerde dat ze die ‘misschien’ door de papierversnipperaar had gegooid.

Het verhaal dat ze uiteindelijk vertelde viel mee. Ze had geprobeerd om een aflevering van Koffietijd terug te kijken met de afstandsbediening.

„En toen heb ik dus de pincode van de bankpas ingetoetst. Op de televisie! Ze waarschuwen niet voor niets: nooit je pincode geven. Nu ben ik misschien alles kwijt.”

Het was niet gemakkelijk haar gerust te stellen, maar een paar uur later zaten we dan toch opgelucht aan de boerenkool met huzarensalade, een combinatie die ook voor haar nieuw was. Op televisie kwam de politiek voorbij.

Eerst Sylvana en Thierry Baudet tussen de schreeuwers in Het Lagerhuis waarvan ze weer veel te wild aan dat knopje van haar gehoorapparaat ging draaien en later Henkie van 50Plus die in een poging om de ouderen gerust te stellen AOW en WAO maar door elkaar bleef halen. Terwijl ik daarom lachte, werd er naast me juist begripvol geknikt. De ophef rond de leider van 50Plus ontging haar, maar de gretigheid waarmee de jongere generaties een foutje of verspreking afstraffen zat haar dwars.

„Jullie zijn zo snel boos.”

Ik ging maar weer eens, we kusten elkaar op de wang bij de voordeur. Misschien dat ik binnenkort nog een keer terugkwam om haar stempas te verstoppen.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen