Recensie

Vrouwenportretten die aan je vreten

Zulke krachtig geschreven en indrukwekkend gespeelde vrouwenportretten zie je weinig. Hun levens zijn even grauw als het palet dat regisseur Wasilewski samenstelde.

Waar is alle kleur gebleven? Heel voorzichtig zijn er wat rode, blauwe en groene accenten in het portret van een Poolse familie rondom het kerstdiner waar United States of Love mee opent. Langzamerhand komt er meer kleur, maar nooit echt: het vuilblauw en viesgroen dat we met het Oostblok associëren.

Het is 1990, net na de val van het communisme. Hoewel de mannen aan de eettafel het hoogste woord voeren, zijn vier vrouwen de hoofdfiguren van deze film: videotheekmedewerkster Agatha, die een oogje heeft op de plaatselijke priester; schoolhoofd Iza, in een zinloze relatie verwikkeld met een vader van een leerling; de bijna gepensioneerde Russische lerares Renata die worstelt met haar lesbische geaardheid; en aerobicsjuf Marlena, wier echtgenoot al drie jaar in Duitsland werkt en haar videoboodschappen stuurt die hij over oude pornobanden heeft opgenomen.

Lees ook het interview met regisseur Tomasz Wasilewski.

Zulke krachtig geschreven en indrukwekkend gespeelde vrouwenportretten zie je weinig. Hun levens zijn even grauw als het palet dat Wasilewski samenstelde met cameraman Oleg Mutu (bekend van de Roemeense new wave met films als The Death of Mr. Lazarescu en 4 maanden, 3 weken en 2 dagen). Ze filmden in een betonnen wijk, zestig kilometer buiten Warschau, waar het horizontale en verticale lijnenspel van de troosteloze architectuur extra tralies om de levens van dit viertal bouwt. Er is misschien wel hoop, maar dat ligt net buiten de horizon van de film. Dit is een film die aan je vreet als betonrot.

    • Dana Linssen