Vitesse speelt geen topwedstrijd, maar gaat wel naar de Kuip

Op het eigen Kasteel legde Sparta het af tegen Vitesse, dat niet veel beter speelde, maar goed genoeg om zich voor het eerst sinds 1990 te plaatsen voor de bekerfinale.

lewis Baker van Vitesse heeft de 1-0 gescoord. Foto ANP/Olaf Kraak.

Het was misschien wel te mooi om waar te zijn. Sparta naar de bekerfinale in de Kuip. Supporters die op het fietsje richting Rotterdam Zuid zouden reizen voor een feest dat zijn weerga niet kende. En wie weet zou Sparta het jaar erop wel in de Europa League spelen.

Zover kwam het niet. Op het eigen Kasteel legde Sparta het af tegen Vitesse, dat niet veel beter speelde, maar goed genoeg om zich voor het eerst sinds 1990 te plaatsen voor de bekerfinale. En hoewel Vitesse aan zijn stand verplicht was om als favoriet bij Sparta winnen, zou je bijna vergeten dat het bereiken van de finale ook voor de Arnhemse club een prestatie van jewelste is. Ondanks drie finaleplaatsen won Vitesse de beker nog nooit. ,,Dit is zo’n grote prestatie voor de club’’, zei aanvoerder Guram Kashia bij Fox Sports, nog nadampend van een wedstrijd die pas tegen het einde spannend werd.

Grote stap

Terwijl Vitesse-trainer Henk Fraser een grote stap richting de eerste prijs op zijn palmares als trainer zette, blijft Alex Pastoor achter met lege handen. Pastoor was vorig jaar het heertje op het Kasteel, de man die de Rotterdamse club na zes roemloze jaren terugbracht naar de eredivisie. En dat was voorlopig genoeg. Eredivisievoetbal als summum, voor een klassieke club die zo lang in de eerste divisie speelde dat bestuurders gingen twijfelen of het ooit weer goed zou komen met Sparta.

Maar het kwam goed met Sparta. Zodanig dat Alex Pastoor deze week moest bekennen dat Sparta dit seizoen twee ambities had: handhaving in de eredivisie én de beker winnen. Niks voor hem. Als hij iets hekelt, is het dagdromen van wat ver in het verschiet ligt. In het moderne voetbal kiest een trainer voor een wedstrijd-voor-wedstrijd-benadering. Is veiliger. Maar nu moest Pastoor dit wel uitspreken. De beker is zo dichtbij dat het geen onhaalbare wens is om het toernooi te winnen, eerder een realistisch streven dat door iedereen bij de club wordt gedeeld.

Het was typische voorpret, die niet rijmde met de werkelijkheid zoals ze die bij Sparta voor zich hadden gezien. Uitgerekend nu, in een beoogd spektakelstuk waarin gewone voetballers helden kunnen worden, dook doelman Roy Kortsmit na tien minuten over de bal heen. Geen speler op het veld heeft zo’n fraaie trap als Lewis Baker, maar dit schot van de middenvelder van Vitesse was houdbaar. Kortsmit grabbelde en bracht Sparta in een benarde situatie die de missie van Sparta nog moeilijker zou maken dan die al was. Vitesse, dat sinds 1990 niet meer de finale haalde, was de favoriet. Veel creatiever, slimmer, dynamischer.

Sparta sukkelde in

Na de 1-0 sukkelde Sparta in, miste de ploeg het venijn wat je verwacht als de bekerfinale lonkt. Vitesse was nauwelijks beter maar kon leunen op een snelle voorsprong, waardoor het defensiever kon spelen. Toch scoorde Baker nogmaals. Twintig minuten voor tijd schoot hij de bal droog binnen na een fraaie combinatie met Milot Rashica.

Het was het moment om te denken dat deze wedstrijd niet meer spannend zou worden. Dat de strijd was beslecht. Een misvatting. Vitesse-verdediger Guram Kashia hield Sparta in leven met een ongelukkig eigen doelpunt. Maakte Kashia erna nog hands? Voer voor discussie. Feit is dat hij de bal met zijn arm beroerde, hoewel scheidsrechter Pol van Boekel weigerde hiervoor te fluiten. Vanuit Hilversum keek Kevin Blom als videoscheidsrechter mee, maar tot een ingreep leidde het niet.

De minuten tikten weg. Sparta hield hoop, was weer tot leven gekomen na de 2-1, maar kon het laatste beetje hoop niet omzetten in een gelijkmaker. Zonder uit te blinken mag Vitesse zich nu opmaken voor een van de belangrijkste wedstrijden sinds de verloren finale in 1990.

    • Fabian van der Poll