Recensie

Tenenkrommende rondgang langs raciale stereotypen

Het script van Tuintje in mijn hart is potsierlijk en stuitend slordig. Het is geen humoristische ‘clash of cultures’ maar een mislukte poging tot satire.

Het zal vast niet de bedoeling zijn geweest van de makers van Tuintje in mijn hart om Surinamers af te schilderen als oversekst, hypocriet en obees. Helaas is dat precies wat gebeurt in deze mislukte poging tot satire. Geen humoristische ‘clash of cultures’ wordt het, maar een tenenkrommende rondgang langs raciale stereotypen. Overspel en losse zeden lijken hier normaal, de dominee is een seksistische gierigaard en actrice Sanne Vogel komt als dieetmissionaris de Surinaamse vrouw helpen afslanken. O, en de witte Surinamer is natuurlijk een verkrampte nerd met een bril.

Het script is potsierlijk en stuitend slordig. Twee Surinaamse halfbroers, Axel en Virgil, de een wit, de ander zwart (op wonderbaarlijke wijze zijn ze even oud) hebben een jarenlange vete. Hun zieke moeder brengt ze in Suriname weer bij elkaar. Ondertussen trekt Wonnie, de zwangere dochter van Axel, heel Paramaribo door op zoek naar de onbekende vader van haar kind, en beleeft Victoria, de vrouw van Axel, een pseudo-erotisch jungle-avontuur met zijn broer. Dat Tuintje in mijn hart lonkt naar een Surinaams-Nederlands publiek geeft niks – emancipatie en commercie gaan vaker hand in hand. En de gemengde cast is een welkome stap voor de Nederlandse publieksfilm. Maar helaas is het eindresultaat een pijnlijke vergissing.

    • Herien Wensink