Recensie

Na zo’n hapje buurman wil je niets anders meer

Sheila Hammond (Drew Barrymore) leeft op mensenvlees. Foto Saeed Adyani / Netflix

Sta je met je vrouw een huis te verkopen, kotst ze het hele tapijt onder. En niet alleen dat, ze hoest zelfs een klein, donkerrood orgaan op. Even later voelt ze haar hart niet meer kloppen en blijkt haar bloed veranderd in een soort dikke, donkere stroop.

Help, mama is een zombie!

Met dit melige en bijzonder gore voorval begint Santa Clarita Diet, de tiendelige Netflix-komedie van Victor Fresco. De schrijver en producer is bekend van de Amerikaanse satirische sitcom Better off Ted, die het twee seizoenen volhield.

Voor wie een sterke maag heeft en houdt van flauwe grappen is die eerste aflevering misschien de moeite waard. Maar, hemel, wat wordt er overdreven en houterig geacteerd door hoofdrolspeelster Drew Barrymore (Never Been Kissed, Charlie’s Angels) die zombie Sheila speelt, en wat is het wennen om tough guy Timothy Olyphant (Deadwood, Justified) te zien als haar opgewekte, hondstrouwe echtgenoot. Veel scènes, ook met dochter Abby (Liv Hewson), zijn zo clownesk dat je het binnen tien minuten echt wel hebt gezien.

Toch loont het de moeite om Diet iets langer de kans te geven. Want nadat duidelijk is geworden dat mama inderdaad een zombie is, ontstaat er een probleem. Wat moet er gegeten worden? Sheila vergrijpt zich in eerste instantie aan pakjes rauw gehakt, kluift ongekookte kippenpootjes af en eet slakken uit de tuin. Maar als een nieuwkomer in de buurt haar lastigvalt en zij in een impuls een stuk uit zijn nek bijt, is het hek van de dam: mensenvlees is lekker. Erger nog: niets smaakt meer net zo goed als een hapje buurman. Behalve andere mensen.

Met deze twist begint de zwarte komedie pas goed op gang te komen. Want nu er mensen vermoord moeten worden om aan eten te komen, verandert Diet in een soort mengeling van Dexter, The Walking Dead en de absurdistische comedy Unbreakable Kimmy Schmidt.

Wat de serie leuk maakt, is dat traditionele familiesitcoms zoals Growing Pains, Roseanne en The Cosby Show onderuit worden gehaald. Brave discussies over wie binnen het gezin voor het eten zorgt, krijgen ineens een geheel nieuwe betekenis. „Zal ik die vervelende tandarts opeten of die yoga-trut?” Of: „Ik vond een halve zakenman in de vriezer.”

De grapdichtheid is hoog, en zeker niet altijd even goed, maar wie wat zombie-humor kan waarderen, kan zijn hart met deze serie ophalen. Als het nog klopt, tenminste.