Foto Andreas Terlaak

Ex-profvoetballer Royston Drenthe is eindelijk rapper

Royston Drenthe had zijn buik vol van de voetbalwereld. Nu focust hij zich op een carrière als rapper. „Ik heb mijn leven weer terug.”

Er hangt een zware, zoete tabaksgeur in de woonkamer van het kleine portiekappartement in Spijkenisse. Aan de salontafel draait een jongen in een Feyenoord-shirt een joint. Ex-profvoetballer Royston Drenthe (29) zit aan de eettafel met een waterpijp aan zijn voeten. Hij kruimelt shisha-tabak in aluminiumfolie en blaast op verzoek van de fotograaf rook uit terwijl hij strak in de camera kijkt.

Dit is het voorlopige hoofdkwartier van Roya2Faces, de artiestennaam waaronder Drenthe zich stort op een carrière als rapper. Hij heeft hier in het appartement van zijn oom John een studio laten bouwen met een klein zanghok. Ook ontvangt hij hier de pers die massaal op hem afkwam nadat hij onlangs had bekendgemaakt definitief te stoppen als profvoetballer en zich voortaan te focussen op zijn muzikale ambities.

Wanneer we het appartement binnenkomen, handelt de oud-speler van onder meer Real Madrid en Everton aan de telefoon wat administratieve zaken af. „We moeten alles zwart-op-wit zetten nu ik artiest ben en we ons label lanceren”, zegt hij. „En ik wil mijn papieren fixen zodat ik mijn buitenlandse wagens naar Nederland kan halen.”

Paranoia van Roya2Faces.

Als Roya2Faces debuteerde Drenthe twee weken geleden met het nummer ‘Paranoia’. Hij rapt er op een dramatisch aangezette beat en in rauwe, korte, afgeknepen zinnen over zijn keuze voor rap en verwijst in zijn metaforen naar voetballers Jaap Stam en Zlatan Ibrahimovic. Daarna zette hij ‘Zaka Madi’ online, een track van vergelijkbare signatuur die Taekwondo-vechter Zaka Madi zal gebruiken als opkomstmuziek.

Beheerste cadans

„Heel mijn telefoon staat vol teksten”, zegt Drenthe, terwijl hij door de tientallen notities op zijn mobiel bladert. Hij leest in soepel spoken word een raptekst voor vanaf het gebroken telefoonscherm. Zijn cadans is live beheerster en meer ontspannen dan op de rauwe tracks die hij als Roya2Faces uitbracht.

„Leven is geen poespas/30-plus on my way/ben niet van het plannen, nee/leef me libi day by day/ niemand gaat me geven, nee/ leef mijn eigen leven, yeah/ dromen doen je zweven, ja/zweven doe ik in mijn slaap/ toekomst was me ooit de baas/ daarom is die dag vandaag.”

Royston Ricky Drenthe hield altijd al van rap. In zijn succesdagen als voetballer, een kleine tien jaar geleden, was hij met collega Ryan Babel rappend te horen in een sessie op hiphop-platform 101Barz van BNN, trad hij op met Fakkelbrigade en bracht hij met de Rotterdamse hiphop-pionier U-niq, tevens voetbalcoach en oprichter van Tony’s Football School, het nummer ‘Tak Takie’ uit.

De werelden van rap en voetbal overlappen, zeker in Rotterdam. De leden van succesgroep Broederliefde uit Spangen zaten bijvoorbeeld tegen een profloopbaan aan en speelden op hoog niveau in de jeugd van voetbalclubs Excelsior, FC Utrecht en FC Dordrecht. Drenthe speelde als kleine jongen veel bij de Rotterdamse Mullerpier; op een aantal kunstgrasvelden omringd door hoge hekken, waar hij rondhing met opkomende en doorgebroken rappers en voetballers uit de stad. Hij bereikte waar alle jongens bij de Mullerpier van droomden: hij brak door als prof, met als hoogtepunten de winst van het Europees Kampioenschap met Jong Oranje in 2007 – en het landskampioenschap bij Real Madrid een jaar later; de topclub die hem voor miljoenen overnam van Feyenoord.

Met een biertje achter het stuur

Na die successen viel hij diep. De jonge voetballer werd overweldigd door alle nieuwe weelde. Op YouTube staat een filmpje waarop Drenthe in Spanje met een biertje achter het stuur flink met zijn Ferrari aan het gassen is. Hij betrok met familie en vrienden een villa waarin het altijd gezellig druk was. Financieel was het de jackpot maar op sportgebied bleek de stap van Feyenoord, waar hij veel indruk maakte met zijn vechtlust, naar eliteclub Real Madrid gigantisch.

Zelf ziet Drenthe 31 augustus 2010 als omslagpunt, de laatste dag voor het einde van de transferperiode, toen hij hoorde dat Real Madrid geen plaats meer voor hem had en hij op stel en sprong een club moest zoeken waar hij als huurling kon spelen. Hij belandde bij het net gepromoveerde Hércules. Drenthe: „Dat was het eerste dieptepunt. Daarna begon het gedoe met betalingen niet nakomen en ging ik de andere kant van de voetbalwereld zien.”

Ik vond de voetbalwereld dirty. Het is een vieze wereld waarin iedereen aan zichzelf denkt

Het is een misverstand, zegt Drenthe, dat hij gestopt is met voetballen omdat hij wil rappen. „Ik was eigenlijk na Everton (in het seizoen 2011-2012) al done. Ik had toen nog niet het plan voor de muziek te gaan. Maar ik vond de voetbalwereld dirty. Het is een vieze wereld waarin iedereen aan zichzelf denkt. Ik heb dat te veel meegemaakt.”

Zes jaar geleden liet hij zich door zijn familie overhalen zijn voetbalcarrière te rekken. Het liep uit op een hopeloze onderneming. Uitleenbeurten. Contractgeschillen. Trainen op bijvelden na conflicten over geld. Staken. En proberen te aarden in de tweede divisie van Engeland. In Rusland, Turkije en Abu Dhabi.

Nu, thuis in Spijkenisse bij zijn favoriete oom, maakt Drenthe een back to basics-indruk. Hij schudt lachend zijn hoofd op de vraag of hij iets wil van de patatzaak. „Nee man, ik zeg je eerlijk, die fastfood moet weer even de andere kant op.”

Hij had meer voor zijn voetbalcarrière kunnen doen, zegt Drenthe. „Maar het is niet makkelijk wanneer je als jongen zoveel geld krijgt.” En feesten en van hun geld genieten, dat doen de meeste voetballers, zegt hij. „Ze zitten je op je hielen wanneer je een drankje doet. Maar op de juiste momenten moet dat gewoon kunnen.” Hij is blij dat hij van de strikte discipline in het topvoetbal af is, zegt hij. „Het wereldje van de rapscene past beter bij mij. Ik kan nu leven zoals ik dat wil.”

En rapper worden, dat was evengoed een jeugddroom. Zijn inspiratiebron is Jay Z, die achttien jaar ouder is dan hij en „laat zien dat er voor rappers geen einddatum is”. Drenthe heeft als rapper nog een weg te gaan voordat hij op het niveau is waar hij wil zijn, denkt hij. Hij bestudeert rap, let bijvoorbeeld in detail op hoe rapper Young Thug ad-libs door zijn raps verweeft, en is in de studio steeds op nieuwe beats met zijn flow aan het experimenteren. Hij moet wel, zegt hij. „Ik begin nu gewoon van nul; ik zit nog niet eens in de Jupiler League maar daaronder.”

Vieze feestjes

Hij pakt een blaadje met daarop de tracklist van zijn aankomende EP. Hij vertelt waar de nummers over zullen gaan. Hij rapt over mensen die hem in de rug steken. Dat hij geen ruimte meer heeft voor nieuwe vrienden. En over nette vrouwen die van „vieze feestjes” houden. Maar ook over de steun van zijn moeder. Zijn dochtertje zingt mee op een refrein; zijn jongere broer en neefje zijn ook betrokken.

Het laatste nummer, ‘Boeman’, lijkt het meest persoonlijk te gaan worden. „Het gaat over momentopnames, over vallen voor verleiding en steeds dezelfde fouten maken. Over hoe karma een bitch is. Ik heb het zelf meegemaakt. Het gaat over mijn eigen pijn. Ik wil niet meer die boeman zijn.”

Zoals hij vroeger trainde op het veld – „Ik heb wel alles gegeven om te laten zien dat ik een balletje kon trappen” – is hij nu hard aan het „trainen op de flow, op de finesses”, zoals hij dat noemt. Hij wil als rapper doorgroeien naar rollen in films en tv-series. Met een team is hij nu een label en entertainmentbedrijf aan het ontwikkelen. Als rapper wil hij „gekke shows gaan neerzetten” en in de zomer op festivals staan.

Wat een optreden van Roya2Faces gaat kosten? „Daar heb ik nog niet over nagedacht.” Moet hij na tien jaar miljoenensalarissen in het profvoetbal überhaupt nog werken voor zijn geld? Drenthe lacht zijn twee gouden tanden bloot. „Het is nooit genoeg hè, vriend. Je moet altijd blijven rennen zoals we hier in Rotterdam zeggen.”

    • Saul van Stapele