Kijken: Shell waarschuwt voor klimaatverandering - in 1991

‘Climate of Concern’ bevat alarmerende grafieken en beelden van klimaatvluchtelingen.

Screenshot uit Climate of Concern. Afbeelding Shell

Klimaatverandering, daar zijn we met zijn allen toch pas écht mee bezig sinds Al Gore in 2006 zijn documentaire An Inconvenient Truth uitbracht? Ja, het grote publiek misschien, maar niet Shell. De Brits-Nederlandse oliegigant, het op-vijf-na grootste bedrijf ter wereld, wist dertig jaar geleden al van het verband tussen de opwarming van de aarde en het gebruik van fossiele brandstoffen - om vervolgens weinig met die kennis te doen.

Dat onthulde journalist Jelmer Mommers van De Correspondent, die een jaar onderzoek deed naar het het klimaatbeleid van Shell. Het resultaat verscheen vandaag niet alleen op De Correspondent, maar ook in The Guardian. Het opvallendste onderdeel van de publicatie: een door Shell gemaakt video uit 1991, Climate of Concern. De film is een waarschuwing tegen de gevolgen van de opwarming van de aarde door de uitstoot van broeikasgassen die vrijkomen bij de verbranding van onder andere olie en gas, met alarmerende grafieken en beelden van klimaatvluchtelingen.

De hoogtepunten uit Climate of Concern. De tekst gaat verder onder de video.

Lobby

De video werd verspreid op scholen en universiteiten en was daar jarenlang te zien. Desondanks deed Shell bar weinig met de klimaatzorgen, schrijft Mommers. Het bedrijf nam zelfs deel aan een lobby die de klimaatwetenschap in twijfel moest trekken. En Shell bleef investeren in de boring naar zeer vervuilende oliesoorten.

Shell was niet het enige oliebedrijf dat wist over de risico’s van de opwarming van de aarde, maar niets met die kennis deed. Eerder werd ExxonMobil er al van beschuldigd decennialang klimaatinformatie onder het tapijt te hebben geveegd.

Overschatting

Shell begon destijds wel te investeren in zonnepanelen en windenergie. Volgens NRC-redacteur Paul Luttikhuis, die veel schrijft over de klimaatproblematiek, verdween de focus op duurzame energie echter weer, onder andere door de problemen bij Shell met de overschatting van zijn oliereserves. Die kwestie moest eerst worden opgelost. Bovendien bleek dat een bedrijf dat goed was in fossiele brandstoffen niet per definitie ook het beste was in nieuwe energiebronnen.

Daar komt volgens Luttikhuis bij dat er eind jaren tachtig en begin jaren negentig nog veel onzekerheden waren over de gevolgen van de uitstoot van broeikasgassen voor het klimaat:

“In die tijd kwamen de eerste zorgen over het klimaat naar boven. Shell had nog niet het idee dat het voor het einde van een tijdperk stond. Nu investeren ze wel in schone energie, en doen ze bijvoorbeeld mee in investeringen in windmolenparken. Shell ziet in dat het voortbestaan van het bedrijf ervan af hangt.”

Luttikhuis zegt wel dat de uitgaven die Shell doet aan duurzame energie slechts een klein deel vormen van de totale bestedingen. Volgens De Correspondent ligt het aandeel al sinds 1997 rond de één procent.