Interview

Danny Ghosen: ‘Politici, die lullen je onder tafel’

Danny Ghosen (38) kreeg zijn eerste kans van omroep Powned: hij maakte naam als brutale verslaggever. Maandag begint zijn serie, bij de NTR, over kiezers die niet stemmen. „Ze voelen zich niet vertegenwoordigd.”

Foto Merlijn Doomernik

November 2016. Danny Ghosen, journalist en presentator voor de NTR, is te gast bij Pauw. Hij mag er vertellen over zijn nieuwe serie Danny in Arabistan. Ghosen, geboren in Libanon, reisde voor de omroep door de Arabische wereld. Hij spreekt de taal en komt dichtbij met persoonlijke verhalen.

Tv-recensenten prijzen Arabistan unaniem, maar verbazing is er ook. Dat brutale jong kan dus óók mooie tv maken. Hij staat bekend als straatvechter, als nieuwe Peter R. de Vries. Een verslaggever die zich vaak rennend uit de voeten moest maken, die klappen kreeg van boze diplomaten.

Naast Ghosen, bij Pauw, zit Sander van Hoorn. Ook hij praat over zijn werk in die regio. Hij stopt na ruim tien jaar als correspondent Midden-Oosten voor de NOS.

Als zijn opvolging ter sprake komt, kijkt Jeroen Pauw naar Danny Ghosen. Van Hoorn – die wel voordelen ziet in het feit dat Ghosen Arabisch spreekt – is uitgesproken: „We hebben bij de NOS veel discussie gehad over de vraag: Mag een Jood correspondent zijn in Israël? Ik vind dat geen logische zaak. Ik vind een Arabier in het Midden Oosten ook geen logische zaak.”

Drie maanden na de uitzending kan Danny Ghosen (38) er nog steeds niet over uit. „Hoezo kan een Arabier geen correspondent worden?” Natuurlijk, zegt hij snel, Sander van Hoorn gaat er niet over. „Maar van de NOS heb ik ook niks gehoord. Ik heb het grootste deel van mijn leven in Nederland gewoond. Ik ben journalist. Het argument is dat ik geen objectief verslag kan doen. Dat is onzin.”

Ghosen zit aan de bar in zijn huiskamer in Amsterdam. In de ruime twee uur dat hij over zijn werk praat zal hij geen enkele keer zijn stem verheffen. Ook niet, of misschien juist niet, als hij over diversiteit en afkomst praat. Hier zit een rustige, voorkomende jongen, die het theewater alvast had voorgekookt voor het bezoek binnen was.

Het is het eerste interview bij hem thuis. Serieus gezicht: „Dit is mijn heilige plek.” Nog niet zo lang geleden, hij woonde in Breukelen, was zijn adres via de Kamer van Koophandel vrij gemakkelijk te googelen. Dat werd lastig toen hij bij omroep Powned werd aangenomen, en vervelend toen hij PowLitie ging maken – een programma waarin criminelen werden ontmaskerd. Stonden er ’s nachts ineens vreemde jongens voor zijn deur. „We zaten achter gasten aan die van die grote graafmachines jatten. Echte criminelen. En die jongens komen ook een keertje vrij.”

Danny Ghosen heeft de afgelopen twee jaar een aantal opmerkelijke carrièrestappen gemaakt. Na Powned ging hij – Ghosen is christelijk – voor de Evangelische Omroep aan de slag. En sinds begin vorig jaar is hij het gezicht van de NTR. Hij wil zich nu, zegt hij, zo breed mogelijk laten zien. Vanaf maandag wordt Danny Zoekt Stemmers dagelijks uitgezonden – een zevendelige serie waarin politici op pad gaan met mensen die niet stemmen. Emile Roemer (SP) gaat boogschieten met een moslim. Ancilla van de Leest (Piratenpartij) gamen. Hoofdvraag: zijn niet-stemmers lui, teleurgesteld of zit er meer achter?

En?

„Ik denk dat het vooral gaat over wantrouwen. Deze mensen denken: politici, die lullen maar wat. Zo’n islamitische jongen zegt dan tegen Roemer: ‘Jij wilt het salafisme verbieden, omdat het extreem is. Maar wat doe je tegen extreem-rechts?’ Die jongen voelt zich als moslim aangevallen. Niet vertegenwoordigd. Daarom wil hij niet stemmen.”

Waarom stopte je bij Powned?

„Na drie jaar dacht ik: been there, done that. Ik kon mezelf niet meer ontwikkelen. Ik had met een collega een plan: we zouden op de rug van een ezel van Turkije naar Syrië oversteken. Verslag doen uit de vluchtelingenkampen. Dominique (Weesie, oprichter van Powned) zat achter zijn computer: ‘Volgens mij zit jij bij de verkeerde omroep Danny. Dit is geen Nieuwsuur. Doei’.”

Past een programma over politiek beter bij jou?

„Eh…het ligt niet voor de hand. En die politici zijn lastig hoor. Ik zit met ze in de auto en dan probeer je dus tot een persoonlijk gesprek te komen. Ik moest over een enorme drempel heen.”

Jij vindt praten met politici enger dan achter criminelen aanzitten?

„Ja. Dan denk ik verdomme, jij hebt iets gejat! Dan is het gáán. Politici, die lullen je onder tafel. Dat vind ik moeilijk. Omdat ik, dat hoor ik van collega’s, te veel ontzag voor ze heb.”

Danny Ghosen groeide op in Libanon. Hij herinnert zich zijn jeugd niet anders dan afwisselend naar school gaan, en dan weer dagenlang de schuilkelder in. Op zijn vijftiende vluchtte het gezin voor de burgeroorlog naar Nederland, waar ze in een caravan op een verblijfsvergunning wachtten.

In Nederland werd Ghosen gepest en uitgelachen om zijn taalfouten. Hij had last van heimwee, maar hij had ook een vader die daar niets mee kon. „Hij zei: wat wil je dan? Terug naar Libanon? Sterven?” Danny kijkt sindsdien vooruit. Als iemand zegt dat iets niet kan of niet voor hem is weggelegd, bijt hij harder. „Als dingen te makkelijk gaan, dan wantrouw ik dat.”

Nederlands leerde Danny van Peter R. de Vries: om de taal te leren had het gezin namelijk de opdracht gekregen om veel tv te kijken. „Peter had zo’n mooie snor nog. Hij vecht voor mensen. Dat vonden mijn vader en ik mooi.”

Zijn studietijd noemt Ghosen een lange weg. Hij weigerde zichzelf te zien als kansloos. Als allochtoon. Maar toch keert dat thema voortdurend terug. „Op het MBO zeiden ze: je kunt beter gaan werken, dit wordt niks. En toen ik naar het HBO wilde, zeiden ze: je kunt beter gaan werken, voor een studie ben je nu te oud.”

Was Peter R. de Vries de reden dat je journalistiek bent gaan studeren?

„Ik wilde correspondent worden in het Midden-Oosten. Ik dacht: ik ben nieuwsgierig. Ik spreek de taal. Maar ik zag al vrij snel dat dat er waarschijnlijk niet in zat.

„Op de school voor journalistiek merkte ik wat een taalachterstand ik heb. En op televisie zag ik alleen maar blanke mannen in het Midden-Oosten. Ik dacht: hoe de fuck ga ik met al die gasten concurreren? Ik wilde weg uit Nederland. Ik voelde me niet thuis. Ik werd ook vaak aangehouden toen. Om de lulligste redenen.” Zet een deftige stem op: „‘Ja je uitlaat hangt te laag’. Ja, wat is laag? Ik heb twaalf jaar bij de Kwik-Fit gewerkt. Ik weet hoe laag een uitlaat mag hangen.”

Wat hield je hier?

„Powned belde. Dat was mijn redding. Als je op tv komt, ben je ineens niet meer die ‘Al-Hassan’ van om de hoek. Ik word echt nooit meer aangehouden nu.”

De NPO heeft sinds vorig jaar het ‘speerpunt’ meer ‘diversiteit’ te laten zien. Maar Danny Ghosen gelooft daar weinig van. Hoe lang zeggen ze dat al? Hij kent genoeg verhalen van Marokkaanse Nederlanders van wie het contract niet werd verlengd.

Zelf merkt hij dat het soms vechten is om „relevante” items te mogen maken. Hij reisde al ver voor de grote vluchtelingenstroom naar Calais, maar dat item bleef bij de EO op de plank liggen tot de situatie wel nieuws werd. En voor Danny in Arabistan moest hij drie jaar lobbyen.

Hoe was het om terug te zijn in Libanon?

„Confronterend. Ik probeer onafhankelijk te zijn. Maar natuurlijk krijg ik daar ook vragen: hoe het voor mij is om er weer te zijn. ‘Ik ben hier de interviewer’, roep ik dan. Libanon zit in een moeilijke fase. Bijna twee miljoen Syrische vluchtelingen. Geen banen. Hoge huren. Dan denk ik shit: wat klaag ik nou?”

Waren er momenten dat je dacht: ik reageer heel Nederlands nu?

„Zeker. Ze vonden me direct en ongeduldig. In Libanon sprak ik een jongen, Elias. Die had een visum gekregen om in Australië te gaan werken. Maar hij bleef om voor zijn ouders te zorgen. Als ik mijn Libanese hart laat spreken, dan denk ik: ja, zo hoort het. Maar ik riep: nee man! Wat doe je hier nog?”

‘Danny Zoekt Stemmers’ vanaf maandag 6 maart, 22.15 uur, dagelijks op NPO 3