Interview

‘PostNL roept veel oranjegevoel op’

PostNL

Topvrouw Herna Verhagen ging langs bij alle grote aandeelhouders om uit te leggen waarom ze het bod van Bpost heeft afgewezen.

Foto David van Dam

Ze is afgelopen tijd bij wel „20 of 25” grote aandeelhouders van PostNL langsgeweest. Bestuursvoorzitter Herna Verhagen had wat uit te leggen. Waarom ze het bod van het Belgische postbedrijf Bpost in december zo resoluut heeft afgewezen, terwijl aandeelhouders wilden dat ze op z’n minst in gesprék zou gaan.

Aan die aandeelhouders heeft Verhagen hetzelfde verhaal verteld. Dat ze die 5,75 euro per aandeel die Bpost bood toch nooit hadden gekregen, omdat het „geen realistische deal” was. En dat ze gelooft in de „eigen kracht” van PostNL.

Een dag voor de presentatie van de jaarcijfers over 2016 licht Verhagen de resultaten toe, in een hotel op de Amsterdamse Zuidas. Onvermijdelijk zijn er ook vragen over Bpost. Sommige aandeelhouders waren „natuurlijk niet blij” met haar afwijzing van het bod, zegt Verhagen. Nu heeft ze voor hen wél een leuke mededeling: PostNL keert, voor het eerst in vier jaar, weer dividend uit: 12 eurocent per aandeel, en komende jaren wordt dat meer. Al ziet Verhagen dat niet als goedmakertje, maar als het inlossen van „een belofte”.

Voor werknemers is er slecht nieuws: komende jaren verdwijnen er nog meer banen. Tot en met 2020 elk jaar tussen de 500 en 600.

Voelt u druk om aan uw aandeelhouders te bewijzen dat PostNL alleen beter af is?

„Nou, ik heb altijd druk gevoeld om PostNL in zelfstandige hoedanigheid een succesvol bedrijf te laten zijn.”

Uw grootste aandeelhouder, Causeway Capital Management, is uit PostNL gestapt. Bent u daar teleurgesteld over?

„Ik vind niet dat ik daar uitspraken over moet doen. Ze zaten al heel lang in PostNL. Op basis van een beslissing die wij als raad van bestuur en raad van commissarissen hebben genomen, hebben ze ervoor gekozen ons te verlaten.”

Unilever heeft ook net een overnamebod afgewezen, en gaat nu extra zijn best doen voor aandeelhouders, liet het vorige week weten. Waarom hebt u nooit zo’n belofte gedaan?

„Wij hebben heel bewust gekozen om alle aandeelhouders persoonlijk te spreken en het uit te leggen. En vertrouwen uit te spreken in onze zelfstandige strategie.”

De overname door Bpost werd al snel politiek. Zowel premier Mark Rutte als minister Henk Kamp van Economische Zaken, allebei VVD, zeiden de overname door staatsbedrijf Bpost „een stap terug” te vinden. Belgische betrokkenen, van minister Alexander De Croo tot Bpost-topman Koen Van Gerven toonden zich in interviews verbijsterd en verontwaardigd over de interventie van het Nederlandse kabinet. Ook beleggers waren er niet over te spreken.

Begrijpt u de kritiek dat de politiek een te zware stem heeft gehad in een privaat bedrijf?

„De post is al 220 jaar een gereguleerde markt. Dat betekent dat de Nederlandse overheid de regels bepaalt en daarmee invloed heeft op dit bedrijf. Daar is niks aan veranderd, alleen het is nu heel pregnant geworden.”

Regels van een overheid zijn iets anders dan interventie door het kabinet.

„Het ging om een Nederlands bedrijf dat de Nederlandse postdienstverlening doet. Dat een overheid zich daarmee bemoeit, dat snap ik.”

Het was geen overheidsbemoeienis, maar kabinetsbemoeienis. Het was politiek.

„Ja, zeker. Zeker. Dat zag je ook aan de debatten die zijn gevoerd in de Tweede Kamer. Volgens mij zegt dat veel over de trots die mensen voelen over PostNL. Er zijn mensen die ook dat oranjegevoel hebben dat ik heb.”

Er lijkt steeds meer nationaal verzet te zijn tegen overnames door buitenlandse partijen. Wat vindt u van dit economisch nationalisme?

„Ik denk dat het past bij de tijd waarin we zitten. Dat je als overheid kijkt naar wat belangrijk is voor het land, wat belangrijk is voor economisch succes.

Ik vind dat je als overheid een mening mag hebben over wat er gebeurt met de bedrijven die in jouw land gevestigd zijn.”

Dat klinkt bijna protectionistisch.

„Dat vind ik niet. Ik vind niet dat we alléén naar Nederland moeten kijken, maar naar het geheel, dat is Europa. Dat laat onverlet dat je kunt proberen te zorgen dat dit land het economisch zo goed mogelijk doet.”

PostNL is de afgelopen eeuw vaak van naam veranderd. Een overzicht:

U had het eerder over het ‘oranjegevoel’ bij PostNL. Bijna al uw grote aandeelhouders zijn buitenlands. Wat is dat dan voor gevoel?

„Dat 49.000 mensen zich verenigen achter één doel: dit bedrijf elke dag verbeteren. En innoveren. Dat we nu bijvoorbeeld vers voedsel leveren aan huis. Dat gebeurt niet zomaar.”

Hoe weet u dat deze mensen zich net zo oranje voelen als u?

„Ik loop een dag in de drie weken mee met een postbode mee, of met een pakketbezorger. En ik krijg elke week 200 tot 300 mails van medewerkers, daar haal ik kostbare informatie uit.”

Er is in Nederland een groeiend gevoel van ongelijkheid. Postbodes en pakketbezorgers verdienen weinig, uw beloning bedraagt 1,5 miljoen euro per jaar. Stellen ze u daar wel eens vragen over?

„Natuurlijk. Dat is lastig uit te leggen. Dat zeg ik ook altijd eerlijk.”

Doet u vervolgens wel een poging om het toch uit te leggen?

„Nee. Dat is waar ik stop. Vaak krijg je dan een gesprek over waar het echt om gaat. Wat is voor jou belangrijk in je leven? En voor mij? Dat ligt dan vaak niet zo ver uit elkaar.”