Column

Omloop

De dag voor Omloop Het Nieuwsblad is het weer omgeslagen. Geen slaghagel en stormvlagen meer die de Vlaamse Ardennen teisterden en de kasseien lieten glibberen onder een laag smurrie - de zon scheen. In het rennershotel van Cannondale-Drapac daalde de temperatuur. Woorden kwamen uit koud bloed. Sep Vanmarcke en Sebastian Langeveld hadden zich de afgelopen dagen zo verheugd op hondenweer en supervettige kasseien en ineens was daar die ellendige zon die alles opdroogt. Dylan van Baarle kon het niet zoveel schelen dat het weer wat rustiger was geworden, maar ook hij had geen bezwaar als het zaterdag stront zou regenen. Koud en nat moet het zijn, daar zijn Nederlandse en Vlaamse renners op gebouwd. Van generatie op generatie waaierspecialisten.

De Omloop is de echte openingswedstrijd van een nieuw wielerseizoen. Kleine etappewedstrijden in Argentinië of in de woestijn stellen niets voor: amuse-gueul. Vandaag beginnen de voorjaarsklassiekers, en dan is flandrienweer geboden. De avond voor de Ronde van Vlaanderen liep Jan Raas wel tien keer zijn hotel uit om de luchten te bestuderen. Geen weerman die beter de elementen kon doorgronden dan Jan Raas.

De bede om kou en nattigheid van Vanmarcke en de zijnen had ook iets speculatiefs. Zij meenden te weten dat Tom Boonen minder goed tegen de kou kan. De Belgische krachtpatser neemt na Parijs-Roubaix afscheid van het wielrennen en is dus gebrand op nog een paar spetterende klassiekers. Boonen heeft de Omloop nog nooit gewonnen en zal dat gat in zijn palmares graag willen opvullen, weet de concurrentie. Vlaamse kranten drukken dagelijks een rouwfeuilleton af over het nakende afscheid van de publiekslieveling. Hij is met voorsprong reeds de man van het voorjaar. De adoratie voor de viervoudige winnaar van Parijs-Roubaix is zelfs tot erotische hoogte gestegen. Als er in Vlaanderen nog één lichaam wordt gebalsemd, zal het dat van Tom Boonen zijn.

Het parcours van de Omloop spreekt tot de verbeelding met het gekartelde landschap van hellingen en kasseienstroken. Voor wielerfans hebben de Kruisberg, de Taaienberg en de Haaghoek evenveel magie als New York. Heuvels en kasseien zijn nu even het centrum van de wereld en hun schoonheid wordt inderdaad voltooid door wind en slijkregens. In Vlaamse koersen moeten de gezichten van de renners uiteindelijk onherkenbaar worden. Het maakt de cultuur van het afzien geloofwaardig.

De oude maestro van de voorjaarsklassiekers Fabian Cancellara is er niet meer bij. In zijn plaats is wereldkampioen Peter Sagan aangetreden als almachtige heerser. Vorig seizoen werd hij tweede in de Omloop en won hij Gent-Wevelgem en de Ronde van Vlaanderen. Zijn visitekaartje als flandrien was meteen afgegeven. De wereldkampioen is zo eigenzinnig als een hoop copulerende mieren. In tegenstelling tot de meerderheid van het peloton heeft hij de afgelopen weken niet gekoerst. Hij ging op hoogtestage naar de Sierra Nevada en beulde zich af op een hoogte van 2.000 meter. Misschien zal hij zich zaterdag aan de start in Gent nog een beetje raar voelen met dat overschot aan jonge rode bloedcellen, maar juist gekkigheid is de comfortzone van de Slowaak. Ofschoon hij piekt naar de Ronde en Parijs-Roubaix is Sagan deze zaterdag de gevaarlijkste belager voor Tom Boonen. Met olympisch kampioen Greg Van Avermaet als goede tweede.

Doodjammer, maar een nobele onbekende uit Noord-Scharwoude wint geen klassieker meer.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver