Nuchtere Henk Elsink (81) ‘kon het applaus wel missen’

Elsink leed al langere tijd aan de ziekte van Alzheimer. Hij was bekend van nummers als ‘Supporter’ en ‘Harm met de harp’.

Henk Elsink in 1986. Foto Herman Pieterse / ANP

Na twee carrières was het stil geworden rondom Henk Elsink. Eerst was hij cabaretier, daarna werd hij thrillerschrijver – en in beide bezigheden boekte hij succes. Maar de laatste jaren kwam hij nooit meer in beeld, lijdend aan de ziekte van Alzheimer. Vrijdag is hij na een lang ziekbed overleden in een verzorgingstehuis in Amersfoort. Hij was 81 jaar oud.

Met maar liefst drie nummers stond Henk Elsink begin jaren zeventig in de Top-40: de smartlapparodie Johanna, het dwaze lawaainummer Supporter en het malle Harm met de harp, dat na zo veel jaar een uiterst achterhaalde indruk maakt omdat hij daarin een typetje speelt met een stereotiep arsenaal van quasi-nichterige maniertjes.

Een fragment uit de conference De Bom van Henk Elsink, uit 1971. De tekst gaat verder onder de video.

Talentenjacht

Elsink kwam uit Enschede, waar hij in zijn jonge jaren amateurrevuetjes organiseerde. Na het winnen van een talentenjacht kreeg hij eind jaren vijftig de kans naar het westen te gaan. Hij werkte in de Amsterdamse club Saint-Germain des Prés van Tom (Dorus) Manders waarmee hij ook zijn tv-debuut maakte. Daarna was hij een van de jonge talenten in het cabaretensemble van Wim Kan.

In 1966 opende Elsink zijn eigen club De Koopermolen in de Warmoesstraat in Amsterdam. Ook zijn populaire radioprogramma Vrij entree werd daar opgenomen. Met zijn hese, zachtjes raspende stemgeluid zong hij chansons en speelde typetjes. Daarna maakte hij lange landelijke theatertournees met een reeks one man shows. Een van zijn grootste lachsuccessen was het nummer waarin hij een zekere Bakema telefonische instructies gaf voor het demonteren van een bom.

Applaus

Allengs kreeg Henk Elsink echter het gevoel dat hij zichzelf begon te herhalen en geen inspiratie voor nieuw repertoire meer had. Eind jaren tachtig stopte hij met de tournees. „Het applaus kan ik wel missen”, zei hij met Twentse nuchterheid. Vervolgens vestigde hij zich op Mallorca, waar hij thrillers ging schrijven onder de naam Elsinck. Boeken als Tenerife en Biecht van een huurmoordenaar werden goed ontvangen, goed verkocht en soms zelfs in het Engels vertaald (Murder by fax).

Een jaar of tien geleden beëindigde hij ook zijn schrijverscarrière en kwam, zonder enig misbaar, terug naar Nederland.