Column

Binnen de lijntjes

Ik zag een bioscoopdocumentaire over de filmregisseur David Lynch. Die is begonnen als schilder. In de documentaire zie je vele, vele close-ups van zijn schilderijen, zodat je steeds blijer wordt dat hij later is gaan filmen. Omdat hij blijkbaar als peuter al iets artistiekerigs had, mocht hij van zijn moeder geen kleurplaten inkleuren. Alleen maar zélf tekenen. Zijn broer en zus mochten wel kleurplaten – het was dus geen kleurplaat-aversief milieu, wil ik maar zeggen.

Toen ik klein was, was de kleurplaat absoluut iets waar je overheen diende te groeien, laten we zeggen op je negende. Maar nu, het kan niemand ontgaan zijn, is de kleurplaat alom tegenwoordig, en júist voor volwassenen. Kleurboeken zijn te koop in elke kiosk en elke boekhandel.

En dan meteen een keihard nieuw feit erbovenop: net nu we dachten dat we nooit meer van die kleurboeken af zouden komen, blijkt de interesse ervoor tanende te zijn. Tanende! Ik heb het gehoord van een inkoper van een grote boekhandelketen. De rage is niet voorbij, maar zeker tanende.

I’m looking for the kind of life stress that an adult coloring book might solve,” heb ik wel eens iemand horen zeggen, en dat is natuurlijk waar. Dat je niet bezig hoeft te zijn met vluchten voor oorlog, of geld verdienen voor je zieke echtgenoot, dat alles blijkbaar zó goed gaat dat je laatste restje levensproblematiek opgelost kan worden met een kleurboek. Hangt iemand ooit een ingekleurde kleurplaat op? Neen. Het is een resultaatloze bezigheid, en dat zal ook wel de point ervan zijn, want anders zouden de strebers en overachievers die ermee bezig zijn het natuurlijk weer perfect willen doen, met alweer een nieuwe burn-out tot gevolg.

Nou ja, ik heb me er nooit aan overgegeven, omdat ik al andere onnuttige dingen deed, maar nu de trend alweer tanende is, vind ik het toch jammer. Ik denk niet dat hij zijn volle potentieel heeft bereikt. Het is toch een beetje blijven hangen in mandala’s en behangpatronen. Er had wat mij betreft meer energie mogen worden gestoken in drukke kleurplaten met veel mensen. Met misschien wel actuele thema’s, om toch de connectie met de echte wereld een beetje te houden. Bijvoorbeeld de hele tweede kamer, met herkenbare lijsttrekkers erop. Of een Gronings landschap met verzakte huizen. Of gewoon een heel blad vol kernwapens, dat is én decoratief én educatief.

Men had binnen de branche aan de andere kant ook juist veel meer aan de minimalistische kant kunnen gaan zitten. Met een minimalistisch Malevich-achtige thema: een vierkant op een verder leeg vel.

Of niks? Gewoon een lege pagina, die je naar eigen inzicht helemaal in kunt kleuren?

Paulien Cornelisse is cabaretier en schrijver