Recensie

Perfectie die danser en jongleur nastreven is onbereikbaar

is een subtiele voorstelling die jongleerkunst en dans combineert. Verveling ligt op de loer.

4 x 4: Ephemeral Architectures creëert geen illusie van volmaaktheid met groots, virtuoos spektakel. Foto Arnaud Stephenson

Het ene kwartet lijkt, met hun nonchalante kloffies, zo van straat geplukt, het andere viertal komt, in keurige balletpakjes, regelrecht uit de dansstudio. Tegenpolen die niets bij elkaar te zoeken hebben, zou je denken, maar in 4 x 4: Ephemeral Architectures blijkt dat een te snelle conclusie. Traditionele jongleerkunst en klassieke dans vormen tezamen subtiele, esthetische taferelen.

De Britse groep Gandini Juggling is een van de vele groepen die circustechnieken combineren met theaterdisciplines, waaronder hedendaagse dans. Minder vaak wordt pure ballettechniek ingezet, maar dat is precies wat jongleur/regisseur Sean Gandini en choreograaf Ludovic Ondiviela hebben gedaan: de vederlichte elegantie van ballet plaatsen in luchtige, vluchtige, driedimensionale decors van ballen, ringen en kegels. Waarvan er soms een valt. Want dat is de diepere laag van 4 x 4: de perfectie die zowel balletdansers als jongleur nastreven, is onbereikbaar.

De logische consequentie is dat de voorstelling geen illusie van volmaaktheid creëert met groots, virtuoos spektakel dat de toeschouwer op het puntje van zijn stoel brengt. Comfortabel achterovergeleund is het wél uitstekend genieten van dansers die zich, exact getimed, door een stortvloed van kegels bewegen. Of van een kruip-door-sluip-door-jongleerdansje dat in de verte aan het werk van choreograaf George Balanchine herinnert. Of, simpeler, van de lijn van een geheven been, die een visuele echo krijgt in de boog die een balletje door de lucht beschrijft.

De korte teksten, soms licht-filosofisch, soms zuiver ritmisch, treffen niet altijd doel. Ook ligt de verveling op de loer doordat een aantal nummers als een nachtkaars uitgaat.

Misschien een tikkeltje té subtiel.