Column

Courgetta Schrijver

Column Marcel van Roosmalen.

Ik was met de vriendin te gast bij Koffietijd, de ochtendklets van RTL. De opnames waren in een villa in Eemnes waar ze allemaal zo ontzettend aardig waren dat ik stiekem dacht: als iedereen in Nederland zo was, hadden we straks geen spannende verkiezingen. De omgangsvorm was dat er in iedere zin wel een leuk bijvoeglijk naamwoord – bijvoorbeeld ‘leuk’ – werd gezegd. De uitzending was een baby-special, zei de redactrice ons, vandaar dat er overal in die villa baby’s rond kropen.

„Leuk”, zei ik.

Het was jammer dat we onze baby niet hadden meegenomen, maar het gaf niets.

De vriendin: „Op de kinderopvang heeft ze het ook leuk!”

De redactrice: „Er zijn wel meer gasten die de baby thuis hebben gelaten.”

Ik: „Leuk.”

We namen de vragen door, die presentatrices Quinty Trustfull en Pernille La Lau zouden stellen. Allemaal leuke vragen over hoe het was om in deze tijd een kind te krijgen. Daarna werden we naar de andere gasten gebracht. Ex-pornoster Bobbi Eden en haar man Mark Laurenz hadden hun baby wel meegenomen.

Leuk.

Mark zei dat ze sinds de geboorte ‘alles’ uitzonden op Linda TV, dat hun kind dus niet cameraschuw was en dat hij zijn haar blondeerde en zijn baardje juist donker kleurde met speciale baardverf. Bobbi twijfelde hardop over haar deelname aan het nieuwe programma De Gevaarlijkste Rivieren van de Wereld waarvoor ze met een andere BN’er op een vlot in een rivier in Canada of Marokko zou worden gezet.

„Ja waarom niet?”, adviseerde ik. „Als het misgaat ben je van alles af.” Ook dit was leuk gezegd.

Janine en Ludo van Goede Tijden Slechte Tijden schoven aan, ze hadden ook geen kind bij zich maar gingen een cheque van een miljoen euro voor een goed doel in ontvangst nemen.

„Wow!”, zei de sympathieke Guusje van de uitgeverij, die was meegereisd en aan wie we daarna niets meer hadden. Het was de eerste keer dat ze Janine en Ludo in het echt zag en we besloten om haar maar niet te vertellen dat Ludo en Janine in het echt Erik en Caroline heten.

Vlak voor het begon, we zaten al op de gezellige bank, zei Pernille een paar dingen waarvan ik later niet meer wist of ze echt gezegd waren. Dat het de Koffietijd Groentenweken waren, dat ze intern daarom Preinilla werd genoemd – en Loretta Schrijver Courgetta Schrijver – en dat we voor het begon een witlofsnackje kregen aangeboden en dat we dan een witlofsnackje moesten nemen met een stukje sinaasappel erop.

„Die met het tomaatje is voor Quinty!”

Ze voegde eraan toe dat Quinty allergisch was voor sinaasappels en dat ze niet wist wat er ging gebeuren als het mis ging.

„En daarna hebben we gewoon een gezellige klets!”

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.