Boos om een kuurtje

Een waterval van woorden wordt over mijn bureau uitgestort. De man in kwestie tegenover mij is boos. Luide tonen geproduceerd door zijn stijve stembanden galmen door de spreekkamer. Zijn doorlopende wenkbrauwen wijzen nu in een pijl naar beneden. Zijn mondhoeken opgetrokken. Hoe ik het in mijn hoofd haal om hem zijn antibiotica te weigeren.

„Ik heb recht om mijn antibiotica, ik betaal er toch voor.” klinkt het bloedserieus

Zijn eis ligt op tafel. Hij is een betalende klant en ik verleen een dienst. De dienst die ik hem moet verlenen is een bijzonder simpele: een recept met een antibioticakuur uitschrijven voor het hoesten, wat hij nu al een week doet.

„Als u mij de kuur niet geeft dan haal ik het wel ergens anders”, klinkt het nu dreigend

„Waar zou u die dan halen?” vraag ik rustig.

„Gewoon bij de huisartsenpost, maar daar moet ik zo eindeloos wachten. Het zou dus een stuk schelen als ik die verdomde kuur nou gewoon meekrijg.”

Zijn methode is druk zetten. Ik moet nu inzien dat het geen zin heeft om de kuur niet voor te schrijven. Hij is aan het begin van dit jaar van huisarts gewisseld. Zijn vorige was de moeilijkste niet, die gaf tenminste een kuur als hij daarom vroeg. Zijn klachten gingen ook altijd over na de kuur. Soms had hij het zo te pakken dat hij een dubbele kuur nodig had.

„Ik merk dat u boos bent”, zeg ik, weer kalm.

„Ik ben woedend, als ik dit had geweten was ik hier geen patiënt geworden.”

Hij is een gezonde jonge vent. Hij heeft een baan in de haven en hij kan het zich niet permitteren om de hele tijd te hoesten, laat hij weten. Het hoesten put hem uit en daardoor lukt het slapen ook niet meer goed.

Samenvattend ben ik een incapabele huisarts die niet in staat is om een simpele antibioticakuur uit te schrijven die hij wel altijd van zijn vorige huisarts kreeg. Bovendien lijdt het hele huis onder zijn gehoest. De nood is erg hoog.

„Die griep moet dood.” zegt hij in zijn ultieme poging mij van gedachten te doen veranderen.

„Bent u ervan op de hoogte dat antibiotica niet werken tegen griep?” zeg ik.

De stilte die volgt voelt als een verademing en ik wacht in alle rust op wat komen gaat.

Huisarts Nabil Bantal schrijft over zijn praktijk.