Recensie

Niet Goerne maar de hobo zingt het mooist

Bariton Matthias Goerne worstelde dinsdag met de vijandige akoestiek in de Rotterdamse Doelen.

Bariton Matthias Goerne Foto: Christopher Pike/The National

In de Bach-cantate Ich will den Kreuzstab gerne tragen bezong bariton Matthias Goerne gisteren het bestaan als een woelige zeereis, met golven van droefenis, kruis en nood die over hem heen slaan.

Maar waar de reiziger in de muziek de hemel bereikt, worstelde de Duitse sterzanger, zonder boven te komen. Zijn mooie stem werd een speelbal van de hem vijandige akoestiek in de halfvolle Grote Zaal van De Doelen – niet het ideale podium voor drie cantates van Bach, waarin vooral intimiteit en breekbaarheid verscholen liggen.

Weinig emotionele spankracht

Het Freiburger Barockorchester leek Goerne bovendien voort te jagen, zodat woorden goeddeels verloren gingen, de zanger zinnen niet kon afronden en de cantates nooit hun emotionele spankracht bereikten. Want aangrijpend zijn ze, met name Ich habe genug, over de gelovige Simeon, aan wie de heilige geest belooft dat hij de niet zal sterven voordat hij de Messias heeft zien. Wanneer hij - stokoud en de wanhoop nabij - uiteindelijk Maria en Jezus in de tempel aantreft, verwelkomt hij de dood als een vriend. De aria ‘Schlummert ein, ihr matten Augen’ behoort tot het beste wat Bach schreef.

Vorige maand stegen deze woorden ten hemel, toen countertenor Philippe Jaroussky ze ten gehore bracht in het Amsterdamse Concertgebouw. Bij Goerne bleven ze helaas aan de grond genageld.

De mooiste stem van de avond was van de hobo van Katharina Arfken, die in de cantates en het Concert voor viool en hobo speelde met het mengsel van troost en vervoering, dat Bach voor ogen moet hebben gestaan.