Recensie

‘Miss Sloane’ legt vooral seksisme in filmindustrie bloot

Miss Sloane is het zoveelste vrouwelijke hoofdpersonage bij wie talent en passie betaald worden met eenzaamheid en psychische problemen.

Als Elizabeth Sloane (Jessica Chastain) gaat werken voor de anti-wapenlobby, blijft de toeschouwer op z’n hoede.

Miss Sloane mag dan niet echt bestaan, zoals CIA-agente ‘Maya’ die Jessica Chastain speelde in thriller Zero Dark Thirty, maar de actrice geeft je vanaf haar eerste blik in de camera het gevoel dat er vele Miss Sloanes bestaan. Al zijn het meestal mannen. Een keiharde lobbyiste in Washington, spookwit gelaat van de lange dagen die ze maakt, lippen gestift in de kleur van bloed, en sneller en harder pratend dan tegenstanders kunnen denken.

Dus als Elizabeth Sloane zich als verkapte heldin ontpopt – lees: ze gaat voor de anti-wapenlobby werken – blijft zelfs de meest optimistische toeschouwer op z’n hoede. Kan deze keiharde tante echt zomaar het centrum van de macht verlaten? Wat is haar reden om voor de concurrent te gaan werken, als het niet geld of idealisme is (zoals ze keer op keer verzekert)? Gaat het haar louter om het spel?

Al die vragen worden netjes en met de nodige plottwists afgewerkt volgens het stramien van de politieke paranoïathriller – waarbij we niet alleen voor de ‘waarheid’ vrezen, maar ook voor onze eigen sympathieën. Het is echter problematisch dat er in de kiem van dit project niet is nagedacht over het feit dat Miss Sloane het zoveelste vrouwelijke hoofdpersonage is bij wie talent en passie betaald worden met eenzaamheid en psychische problemen. Haar ex-baas organiseert een senaatshoorzitting om haar terug te pakken? Haar enige betekenisvolle relatie is die met een mannelijke prostitué met een zuchtje wurgseks? Werkelijk? Laten we zeggen dat Miss Sloane het seksisme in Washington én de filmindustrie blootlegt.