Recensie

Krachtig debuut van een iets te voorbeeldige Van Royen

Heleen van Royen filmt haar moeder weliswaar op haar meest kwetsbare momenten, maar toch ook met waardigheid en zonder sentimentaliteit.

Heleen Van Royen filmde intiem haar aftakelende moeder, die aan dementie lijdt.

Het doet zo zeer, de eerste film van schrijfster Heleen van Royen, is een goede film, heel goed zelfs, als je bedenkt dat dit haar eerste is. De schrijfster liet zich dan ook omringen door een team van doorgewinterde filmprofessionals, die ze bij de première overigens ook ruimhartig alle eer deed toekomen. Van Royen filmde intiem haar aftakelende moeder, die aan dementie lijdt, en haar niet aflatende pogingen als dochter om haar leed enigszins te verzachten.

Van Royen heeft ook de middelen om veel voor haar moeder te kunnen betekenen. Maar geld alleen is niet genoeg: er komt ook liefde, aandacht en geduld bij kijken. De film zou wel aan kracht hebben gewonnen als er één scène in was opgenomen waarin Van Royen het even niet kon opbrengen om haar moeder zo voorbeeldig bij te staan, waarop het haar allemaal te veel wordt. Die momenten moeten er toch ook zijn geweest.

Haar moeder is een stevige dame, die nog altijd flink kan razen en tieren. Van Royen filmt haar weliswaar op haar meest kwetsbare momenten, maar toch ook met waardigheid en zonder sentimentaliteit.

Toch blijft de vraag wat haar moeder ervan zou hebben gevonden om zo in de openbaarheid te komen, als ze nog goed van geest was geweest? Van Royen heeft, in haar romans en in haar media-optredens, nooit veel opgehad met privacy. De kijker blijft achter met de ongemakkelijke vraag: wat zou ik ervan vinden, als ik op mijn oude dag zelf zo in beeld zou komen?