Column

Volop aandacht voor kiezersproblemen in de media

Zap

Kiezers en hun problemen krijgen volop aandacht in de actualiteitenrubrieken: van de witte man in het shantykoor tot de stagiaire die bang is dat ze geen baan krijgt wegens haar hoofddoek.

Soumaya Abalhoussaien in de rubriek ‘Buiten het Binnenhof’ van Nieuwsuur (NOS/NTR)

Voordat overmorgen de Tweede Kamer sluit voor het verkiezingsreces, ging Jaïr Ferwerda voor Jinek even kijken of de politici al klaar waren voor de campagne. Jan Roos – nog niet gekozen, maar toch altijd te vinden in het Kamergebouw – legt uit dat verkiezingsposters het beste plakken met volle koffiemelk. DENK gaat op pad met autogeurtjes. Ze ruiken naar appel. Ferwerda zeg dat hij niets ruikt, maar hij is dan ook een „poortwachter van de gevestigde orde.”

Weken voor de politici komen, zijn de actualiteitenrubrieken al het land ingetrokken. Eénvandaag, Brandpunt, Nieuwsuur; ze hebben allemaal rubrieken waarin de kiezers, hun problemen en ideeën volop aandacht krijgen. Zo biedt de publieke omroep een goed en breed beeld van Nederland.

Brandpunt zit voor de reeks ‘Op eigen kracht’ in Utrecht. De rubriek zet vier verschillende wijken tegen elkaar af. Waarom slaagt de ene wijk en glijdt de andere af? Dat laatste geldt voor het verpauperde Overvecht, een flatwijk met veel gekleurde, arme bewoners. Straatgeweld, een radicale moskee, flats staan leeg, de mensen trekken weg.

Verslaggevers hebben er dan aardigheid in om toch die ene man te vinden, die voor de hoop staat. Hier is dat fietsenmaker Abdalla Chami, die de gemeenschapszin probeert terug te brengen in de wijk. Hij repareert fietsen vrijwel gratis, en in ruil moeten zijn klanten beloven zich goed te gedragen: „Alsjeblieft, wij helpen jou graag. Maar jij moet gedragen!”

De best geslaagde reportages komen van Nieuwsuur, mede door de brede aanpak. De achtdelige reeks ‘Buiten het Binnenhof’ van Jan Eikelboom en Christel Voorn portretteert acht verschillende kiezersgroepen, aan de hand van het SCP-onderzoek Burgerperspectieven.

De serie gaat langs bij laagopgeleide PVV-stemmers, zoals ouderen in Limburg, maar ook bij een christelijke vrijwilliger in Hoogeveen, die vanuit de kerk vluchtelingen helpt. „Ik ben niet zozeer bezorgd over wat er binnenkomt, maar over de weerstand die dat oproept.” Een opmerkelijk ander geluid komt uit Eindhoven, waar het tech- en designbedrijf floreert. „Het gaat hartstikke goed!” stellen de optimistische ondernemers. Nederland bloeit, zeggen ze, de mensen moeten alleen even uit hun loopgraven komen om het te aanschouwen.

De sterkste aflevering komt uit Ouderkerk aan de IJssel, waar shantykoor De IJsselmannen wordt gefilmd. Dat levert mooie plaatjes op, van witte mannen in folkloristisch schipperskostuum. De folklore krijgt een ongemakkelijk randje als een paar mannen zich schminken tot ‘kannibalen’, voor een komisch intermezzo met een kookpot. Een soort off-season Zwarte Piet. Buiten staan de molens, binnen klinken volksliederen; Hollandser kun je het niet krijgen.

Ook hier PVV-stemmers: koorgitarist Henk en zijn vrouw Janny. Ze hebben het goed – „een vrijstaand huis, een boot en een caravan” – en in hun omgeving zijn geen moslims, vluchtelingen of moskeeën te bekennen. Om dat zo te houden, stemmen ze op Wilders. Ze vrezen dat migranten de gekoesterde wit-Nederlandse identiteit zullen verpesten.

Gisteren was Amsterdam Nieuw-West aan de beurt. De hoop wordt hier vertegenwoordigd door goedwillende burgers met een migratie-achtergrond, die repeteren voor een tv-serie. Stagiaire Soumaya (18) is bang dat ze geen baan krijgt wegens haar hoofddoek. Sheher Khan, jongerenwerker bij de gemeente, loste het op door na driehonderd afwijzingen eens onder een ‘witte naam’ te solliciteren. Nu werd hij wel uitgenodigd.

Mediaredacteur Wilfred Takken vervangt deze week Hans Beerekamp.