Is ‘La La Land’ een tikje overschat?

La La Landhaat

Retromusical ‘La La Land’ is de grote favoriet bij de Oscars. Maar de kritiek is ook stevig. Zijn de meest gehoorde bezwaren terecht?

Kritiek op La La Land: Ryan Gosling en Emma Stone zijn bonafide filmsterren, maar geen heel begaafde zangers en dansers.

Is La La Land een overschatte film? Bij de strijd om de Oscars is het geen onbekend verschijnsel dat de film die afgetekend aan kop gaat – La la Land kan bogen op een recordaantal van veertien Oscar-nominaties – te maken krijgt met dwarsliggers, nee-zeggers en trollen op internet. Maar met La La Land lijkt toch iets meer aan de hand te zijn.

De film is een hit na de vloed aan vijfsterrenrecensies, vijf Bafta’s waaronder beste film en beste regie voor Damien Chazelle en zeven Golden Globes. Toch lijken nogal wat bezoekers de bioscoopzaal met een licht gevoel van teleurstelling te verlaten: was dat het nou?

De trefwoorden ‘La La Land’ en ‘overrated’ leveren bij Google meer dan een miljoen hits op. Het satirische programma Saturday Night Live bracht een geslaagde sketch waarin komiek Aziz Ansari aan een hardhandig politieverhoor wordt onderworpen. Zijn misdaad: hij vindt La La Land hoogstens best oké. „Wat? Ryan Gosling heeft niet vanaf nul piano leren spelen, zodat een of andere nitwit kan zeggen dat er niet veel aan is.”

Dagblad The Washington Post kwam met een heuse ‘Guide to the La La Land backlash’. The New York Times liet zo ongeveer alle kunstmedewerkers aan het woord in een stuk, zo verdeeld is de redactie over de film, met de kop: Love ‘La La Land’? Hate it? So do we. Voorzichtige conclusie: hoe meer een Times-scribent weet van de relevante kunstdiscipline (Broadwaymusicals, dans), hoe minder de auteur te spreken is over het niveau van La La Land.

Ook bij NRC waren de meningen verdeeld. Recensent Dana Linssen gaf de film vijf ballen, maar columnist Joyce Roodnat vond de film ‘zelfaanbiddende onzin’

Wat zijn de bezwaren tegen de retromusical met Ryan Gosling en Emma Stone als aanstormend jazzpianist, respectievelijk actrice in Hollywood?

  1. Ryan Gosling en Emma Stone zijn bonafide filmsterren, maar geen heel begaafde of zelfs maar geschoolde zangers en dansers. Ze zijn gewoon niet goed genoeg.

    Goed punt? Mwah. De Hollywoodmachine die van de jaren dertig tot en met de jaren vijftig de routine, vakkennis en infrastructuur in huis had om meesterwerk na meesterwerk af te leveren in het musical-genre, bestaat simpelweg niet meer. Om in de huidige tijd een puntgave MGM-musical te verlangen, is zelfs een beetje anachronistisch.

    Aan de andere kant: als we het hebben over een hommage aan een lang vervolgen filmstijl haalde de stille film The Artist, in 2011 goed voor de Oscar voor beste film, een heel wat hoger niveau dan La La Land. Toch kan de redenering beter worden omgedraaid: met hun filmsterren-charisma zijn Gosling en Stone de drijvende kracht van de film, die het niet per se moet hebben van overdreven briljante liedjes, een origineel verhaal of vernieuwende choreografie. Maar naar Gosling en – vooral – Stone kun je eindeloos blijven kijken.

    Terug naar boven

  2. La La Land verzuipt in referenties aan het verleden

    Goed punt? Het klopt dat La La Land in de eerste plaats de film is van een regisseur die zelf een filmfan is. Regisseur Damien Chazelle heeft La La Land compleet dichtgeplamuurd met referenties aan zijn favorieten. La La Land is met die exuberante kleuren, zwierige camerastijl en opgewekte weemoed zelfs totaal ondenkbaar zonder de verrukkelijke films van Jacques Demy uit de jaren zestig: Les parapluies de Cherbourg (1964) en Les Demoiselles de Rochefort (1967). Chazelle is pas 31 maar leeft met zijn hoofd volledig in het verleden. Maar misschien maakt dat hem juist behoorlijk eigentijds. Het gehele filmverleden is in de 21ste eeuw met een simpele klik oproepbaar, en eigenlijk een soort heden geworden. Retrostijlen hebben de toekomst.

    Terug naar boven

  3. La La Land is te wit.

    Goed punt? Niet echt. Ryan Goslings personage Sebastian werpt zich in de film op als de hoeder van traditionele jazz, hij is een snob, en hij is wit. Maar belangrijke witte jazzmusici zijn er altijd geweest, dus waarom niet? Sebastian is in de film niet alleen maar de grote held die altijd gelijk heeft, hij is ook een beetje een verwaande sukkel.

    John Legend is te zien als een succesvol musicus, die wel de aansluiting vindt bij zijn eigen tijd. Hij krijgt de kans om het beste punt van de film te maken: „Hoe kun je ooit een revolutionair zijn, als je zo in het verleden leeft?” Al zwelgt hij erin, Chazelle beseft heel goed dat zijn nostalgische liefde voor oude jazz en oude films zo zijn beperkingen heeft.

    Terug naar boven

  4. De film zakt halverwege in, de personages zijn wel heel dun.

    Goed punt? Ja. La La Land gaat door een stuurloos half uur in het midden en over de beide hoofdpersonen komen we eigenlijk bar weinig te weten, behalve dat ze minstens zo geobsedeerd zijn door hun gedroomde carrières als door elkaar: het probleem van de workaholic dat Chazelle ook al centraal stelde in zijn vorige film Whiplash.

    Terug naar boven

  • Conclusie

    Veertien Oscarnominaties is overdreven, maar La La Land is een goede, onderhoudende film. Geen meesterwerk, maar ook geen mislukking. De hypers en de haters hebben ongelijk. De waarheid ligt niet altijd in het midden, maar bij La La Land wel.