Oscargenomineerde Michael Dudok de Wit: ‘Als je niet wint denk je éven: huh?’

De Nederlander Michael Dudok de Wit is voor de derde keer genomineerd voor een Oscar, met zijn animatiefilm The Red Turtle.

Michael Dudok de Wit gaat voor de derde keer naar de Oscaruitreiking

„Om een Oscarspeech goed voor te bereiden, moet je in een soort waan gaan; je inbeelden hoe het zal voelen als je wint”, vertelt regisseur Michael Dudok de Wit (63). „Als je vervolgens in de zaal zit, heb je jezelf kunstmatig overtuigd dat je zal winnen. Ook al was je van tevoren zeer nuchter. En als jouw film vervolgens niet wint, denk je een paar seconden: hoe kan dat nou?”

De Nederlandse animator en filmregisseur gaat voor de derde keer naar de Oscaruitreiking. Zijn eerste lange animatiespeelfilm The Red Turtle, over een schipbreukeling op een onbewoond eiland, is dit jaar genomineerd in de categorie beste animatiefilm. In 1995 werd hij voor het eerst genomineerd voor zijn korte film The Monk and the Fish.

Hij mocht het beeldje toen niet mee naar huis nemen. Dat lukte wel bij zijn tweede nominatie, voor de korte animatiefilm Father and Daughter (2000).

Dudok de Wit had die eerste keer geen idee wat hij moest verwachten. Pas door de euforie bij Amerikaanse kennissen over zijn nominatie, besefte hij het belang ervan. „Succes is in Noord-Amerika een religie. Tel daarbij dat Amerikanen erg van hun filmindustrie houden en je begrijpt hoe je daar in de hiërarchie stijgt als je genomineerd bent voor een Oscar.” Maar Dudok de Wit zag ook de andere kant van deze obsessie met succes. „Als een genomineerde geen prijs wint, is hij of zij na de uitreiking plots verdwenen, niemand wil hier een ‘loser’ zijn.”

Weet jij veel over de Oscars? Doe de quiz

Zelf schat hij zijn kansen om dit jaar een Oscar in de wacht te slepen niet hoog. „Als je kijkt naar de winnaars van vorige jaren en luistert naar de pers, wijzen alle pijlen naar Zootopia.” Voor The Red Turtle is hetzelfde lobbywerk verricht als voor de andere vier genomineerden in de categorie, vertelt Dudok de Wit. „Dat lobbyen laat ik over aan mijn Amerikaanse distributeur.” Die heeft in tijdschriften voor de leden van de Academy stukken over de film geplaatst. Dudok de Wit: „Veel Academyleden weten niet goed wat er allemaal uitkomt, ze stemmen dus voor films die ze al hebben gezien of waar bekenden aan hebben meegewerkt.” Zelf mag Dudok de Wit ook zijn stem uitbrengen als lid van de Academy. „Daardoor weet ik dat je als lid echt niet kunt volgen wat er in alle Oscarcategorieën gebeurt.”

Echt zenuwachtig voor de prijsuitreiking lijkt de regisseur niet. De ceremonie zelf bestaat vooral uit heel veel wachten. „Je bent gauw al een paar uur kwijt met het ernaartoe rijden, het uitstappen, de rode loper, het glaasje champagne bij de ingang. De ceremonie zelf duurt ook een paar uur.”

Als hij wint zou dat als een eer voelen, maar de regisseur noemt het vooral een onderscheiding voor poëtische animatiefilms, en alle medewerkers aan zijn film: „Er was voorspeld dat er helemaal geen winst zou worden gemaakt met deze film, de producenten hebben een risico genomen. Een Oscar bewijst dat het de moeite waard is dat te blijven doen.”