Zo maakt Planet Earth II wonderschone beelden van de natuur

Nieuwssite Vox vroeg zich af hoe het kan dat de natuurdocumentaire van de BBC de allure heeft van een Hollywood-productie.

Beeld uit Planet Earth II. Foto: BBC via AP

De beelden van BBC-documentaireserie Planet Earth II waarin een pasgeboren zeeleguaan door slangen achterna wordt gezeten op de Galápagos-eilanden gingen de wereld over. Los van de bijzondere afloop - de zeeleguaan wist te ontkomen - waren veel kijkers verwonderd over hoe scherp en gedetailleerd de bloedstollende achtervolging in beeld was gebracht.

Ook het Amerikaanse Vox vroeg zich af hoe het kan dat de natuurdocumentaire van de BBC de allure heeft van een grote Hollywood-productie en maakte een driedelige serie over het programma. Hierin gaan ze onder meer in gesprek met de makers en laten de ontwikkeling zien van het programma, dat in 2006 voor het eerst werd uitgezonden. Bekijk hier het eerste deel:

Toen de BBC in 1957 begon met het maken van televisieprogramma’s over de natuur, konden de camera’s amper twintig seconden per scène draaien. Vijftig jaar later was met Planet Earth de eerste geheel in high-definition (HD) opgenomen documentaire een feit. Het tweede deel van de documentairereeks, die eind 2016 verscheen, onderscheidt zich door constant bewegende camera’s.

In Hollywood hadden ze allang begrepen dat dit de meest spectaculaire beelden oplevert, maar om de techniek op onberekenbare wilde dieren toe te passen, bleek lange tijd moeilijk. Door nieuwe technieken op het gebied van beeldstabilisatie kon ineens wél met de dieren worden meebewogen.

Volgens Chadden Hunter, een van de producenten van Planet Earth II, zorgt de vooruitgang der techniek ervoor dat natuurdocumentaires uit het verleden in rap tempo gedateerd aandoen:

“Ik denk dat als je een tien of vijftien jaar oude natuurdocumentaire bekijkt, je geschokt bent over hoe ouderwets het aanvoelt. Het lijkt alsof het door iemand in een klaslokaal in elkaar is gezet. Nu proberen we te wedijveren met series als Game en Thrones of House of Cards.”

Overigens bleek de beroemde leguanenscène later minder bloedstollend dan in de documentaire werd gesuggereerd: het filmpje was namelijk een compilatie van meerdere leguanen die werden achtervolgd en niet alleen van de leguaan die wist te ontkomen. Dat doet uiteraard niets af aan de ingenieuze manier waarop de filmmakers de achtervolging wisten vast te leggen.