Recensie

Niet nadenken. Doorhakken!

‘For Honor’ is de langverwachte zwaardvechtgame van Ubisoft. De duels zijn vermakelijk. Ergerlijk dat de speler voor veel extra’s moet betalen.

In For Honor nemen Noorse Vikingen, Japanse samoerai en Europese ridders het tegen elkaar op in een eeuwige durende oorlog.

Een viking stormt met twee opgeheven bijlen op me af. Ik draai op het juiste moment weg en stoot met mijn zwaard richting zijn torso. Raak. De viking haalt weer woest uit, maar ik pareer. Ternauwernood.

Het duel duurt voort, maar mijn korte uithalen sorteren effect: langzaam put ik mijn tegenstander uit. Met het zweet op mijn handen pers ik een overwinning uit mijn controller. En nog één. Het wordt drie-nul. Gewonnen.

Dan zie ik een lampje knipperen: tegenstander Armoros93 wil revanche.

For Honor is de langverwachte zwaardvechtgame van Ubisoft. Het decor voor het wapengekletter komt rechtstreeks uit de fantasie van een achtjarige: in For Honor nemen Noorse Vikingen, Japanse samoerai en Europese ridders het tegen elkaar op in een eeuwige durende oorlog. Waarom? Waarom niet. For Honor is over-the-top en doet daar ook niet moeilijk over.

Bloedserieuze topsport

Digitaal zwaardvechten blijkt bloedserieuze topsport. Kloppend hart van For Honor is een ingewikkelde zwaardvechtsimulator. Krijgers staan op elk moment in een van drie gevechtshoudingen. Die houding bepaalt in welke richting je aanvalt of aanvallen pareert. Rond die kern ligt een schil van knopcombinaties, die de speler laten pareren, uithalen, wegduiken, rammen of een schijnbeweging maken.

Armoros93 verschijnt deze keer in de arena als een beer van een ridder met een schild en strijdvlegel. Mijn subtiele speldenprikjes halen deze keer niets uit. Prompt vlieg ik alle hoeken van de kasteeltuin door. Nul-drie.

Zwaardduels zijn een reeks van razendsnelle microbeslissingen. Getrainde reflexen en kennis van combo’s worden beloond. Hier geldt het gamersmantra git gud: niet zeuren, maar oefenen.

De verhalende campagne vormt een toegankelijke introductie tot de twaalf speelbare helden in For Honor. Maar waarom hebben alle strijders voortdurend hun vizier naar beneden of masker op, zelfs als ze even keuvelen? En waarom hebben de dialogen het niveau van een actiefilm uit de jaren 80? Nee, nee, niet aan denken. Doorhakken!

De campagne is vermakelijk genoeg, maar For Honor is duidelijk gemaakt met het idee dat spelers van vlees en bloed het online tegen elkaar opnemen. For Honor voorziet daarin met verschillende spelopties, van landjepik, tot knokken in teamverband en één-op-één-gevechten.

Nepgoud

Het zwaardvechten zit goed in elkaar. Helaas gaat het daarbuiten mis. De onverzichtelijke menu’s zijn tot daar aan toe, maar For Honor wordt geplaagd door een moderne vloek : de vloek van de microtransactie.

Wie For Honor koopt voor zestig euro, heeft niet direct toegang tot de hele game. Nieuwe helden en krachten moeten worden vrijgespeeld met wat game-ontwikkelaars ‘in-game valuta’ noemen. Een betere term is: nepgoud.

Nepgoud verdien je door duels te spelen. Maar als dat te langzaam gaat, mag je er ook voor te betalen. Nepgoud kost een cent per stuk. Drie van de twaalf helden krijg je ‘gratis’, een nieuwe held kost omgerekend vijftig cent per stuk. Extra krachten kosten nepgoud, net als een onduidelijke ‘kampioensstatus’. De bedragen in de For Honor-winkel lopen op tot 45 euro, voor ‘mythische kostuums’.

Deze uitmelkerij kost For Honor een bal. Waarom Ubisoft, waarom? Ik ben bang dat het antwoord is: waarom niet.