Recensie

De nieuwe van Moss is een triomf

Het Motown-ritme, de plagerige gitaarriff die halverwege in de lucht blijft hangen en de manier waarop de stem van Marien Dorleijn bijna gehaast de opname komt binnenvallen, gevolgd door een haaks koortje – alles werkt samen om ‘The Promise’ een glorieus openingsnummer te maken. Daarna volgen de geslaagde melodieën, rake wendingen en bijzondere opsmuk elkaar snel op. Het nieuwe vijfde album van de Nederlandse band Moss is een triomf.

Moss kon in het verleden geforceerd klinken. Dat is nu anders, in ‘Strike’, ‘Me, Me, Me’ en ‘Bored To Death’ word je verrast door tempowisselingen, vlagen van echo of productionele versierselen die Dorleijns stem omhullen, en het klinkt toch geïntegreerd.

Het prachtige ‘Ghost’ biedt een kaal skelet van pruttelende elektronica, een droge baspartij en Dorleijns verlangende stem. In de verte klinkt een uitgerekt knarsende gitaarsolo. De gitaar zwelt aan en neemt af, als een sluier die wordt weggetrokken.

Tour vanaf 31/3, meer: mosstheband.com