Recensie

De Staat viert waardig tiende verjaardag in Afas Live

Het optreden van De Staat bloeit open bij ‘Murder Death’. En vanaf dat moment maakt de band zich het podium eigen.

De Nijmeegse band De Staat in AFAS Live in Amsterdam. Foto Paul Bergen/ANP

Na tien jaar stond De Staat zaterdagavond voor het eerst in een uitverkochte Afas Live, om te spelen voor 6.000 mensen. De Nijmeegse rockband heeft hun carrière gestaag opgebouwd met een tweeledig doel: om zowel muzikaal als visueel inventief te zijn. Parallel aan de technocratische muziek loopt de strakke vormgeving van projecties, licht en attributen.

Aan het begin van het optreden leek De Staat even gevangen te zitten in een statische opstelling, tegen een achtergrond van wit-flitsende O’s, de titel van het laatste album. Op het brede podium stonden de vijf muzikanten ver uit elkaar, en speelden afgepaste liedjes als ‘Make The Call’ en ‘Peptalk’ die door hun precisie en staccato accenten een benauwend effect gaven. Maar het optreden bloeide open bij het uitgerekte ‘Murder Death’ dat een breed golvende uitvoering kreeg, met de band tegen een achtergrond van snel aanvliegende donderwolken.

Eenheid smeden

Zo kostte het de muzikanten enige tijd om een eenheid te smeden tussen muziek, beeld en een soepele interactie met elkaar. Gaandeweg maakten ze zich het podium eigen, er werd heen en weer gelopen en gedanst.

Voorman Torre Florim is zowel stoer als flexibel, al was onduidelijk wat zijn tijdelijke verplaatsing naar een verhoging tegen de achterwand betekende, tijdens het van The Prodigy geleende ‘Firestarter’. Overrompelender was een spannend nieuw nummer over een ‘orange entertainer’ (Trump?), en de slimme videoprojecties tijdens ‘Help Yourself’, door Florim uit eigen hand gefilmd.

De Staat injecteert hun rockmuziek op subtiele manier met vlezige dance-beats, die gedurende het optreden steeds prominenter werden.

Het optreden eindigde ook hier met de klassieker ‘Witch Doctor’ en de bijbehorende rondedans van publiek om Florim, die voor de gelegenheid een podiumpje midden in de zaal had gekregen. Zo werd dit concert, met ook de eenmalige terugkeer van de hamerende en ritselende, Tingueley-achtige machine Mathilda, een waardige verjaardag.